شمارهٔ ۳۰۲ - ایضا له کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / قطعات / وزن: مفعول مفاعلن مفاعیلن (هزج مسدس اخرب مقبوض)
من نه مردار خوارم ای خواجه
چه فرستی بنزد من لاشه؟
تو چه مرغی که باز نشناسی
طوطی از زاغ و بلبل از باشه؟
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، گوینده به کسی که او را نادرست قضاوت کرده، می‌گوید که او از چیزهای آلوده یا مردار خوار نیست. او تأکید می‌کند که قضاوت او نادرست است و از طرفی اشاره می‌کند که دیگران نیز ممکن است به راحتی در مورد پرندگان مختلف اشتباه کنند و آن‌ها را نشناسند. این شعر به نوعی انتقاد از قضاوت‌های سطحی و نادانی در تشخیص و شناخت است.