شمارهٔ ۳۰۸ - ایضا له کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / قطعات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
منم آن چشمۀ خورشید گاه نظم سخن
زشرم آتش طبعم غرق شود در خوی
ز دل برون کند آن تلخی که عادت اوست
بیاد لفظ من ار در پیاله ریزی می
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات شاعر خود را به عنوان منبع نور و شعر معرفی می‌کند. او از شدت احساسات درونی خود سخن می‌گوید و می‌خواهد تلخی‌ها را از دل بیرون کند. همچنین، به تأثیر کلماتش بر جهان اطرافش اشاره دارد و به خیال خود می‌گوید که مانند نوشیدنی خوشمزه‌ای در پیاله می‌ریزد.