شمارهٔ ۴۳ - وله ایضا کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / قطعات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
ای کریمی که گاه فیض نوال
رشح کلکت معلّم ابرست
از عطای تو نیمه یی برسید
وان دگر نیمه هم بران کبرست
همچو ایمان برات انعامت
نیمه یی شکر و نیمه یی صبرست
اینچنین منکرست که این وجه است
من بدیدم علاج آن جبرست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به ستایش خداوند کریم و بخشنده‌اش می‌پردازد. شاعر از فیض و لطف خداوندی صحبت می‌کند که به بندگانش عطا می‌کند. او به دو نیمه از نعمت‌های الهی اشاره می‌کند؛ یکی شکرگزاری و دیگری صبر. همچنین به نوعی از تناقض در پذیرش این نعمت‌ها اشاره می‌کند و می‌گوید که پذیرش این وجه و نعمت‌ها، درمانی برای مشکلات است.