شمارهٔ ۴۲ - وله ایضا کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از اهل فضل می‌خواهد که به قافیه‌های تکراری او ایرادی نگیرند، زیرا اهمیت اصلی شعر در معناست نه در قافیه. او توضیح می‌دهد که قافیه تنها پوشش ظاهری است و معنای اصلی شعر، مانند درختی است که قافیه‌ها میوه‌های آن هستند. همچنین تأکید می‌کند که بر روی یک درخت ممکن است میوه‌های مختلفی وجود داشته باشد و این بر زیبایی و تنوع شعر می‌افزاید. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره دارد که پیام و معنا باید در اولویت قرار گیرد، حتی اگر قافیه‌ها تکراری باشند.