شمارهٔ ۶ - وله ایضا کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ستایش خدایی می‌پردازد که از او اقتدا کرده و اشاره به قدرت و عظمت آن دارد. او تواضع و عجز خود را نسبت به تقصیراتش بیان می‌کند و به این نکته اشاره می‌کند که نمی‌تواند از تقدیر فرار کند. شاعر امیدوار است که خداوند، با وجود همه نارسایی‌هایش، به او توجه کند و او را مورد لطف و عنایت قرار دهد. او همچنین به ارتباط میان تلاش‌های انسانی و قضا و قدر الهی اشاره می‌کند و در نهایت از خداوند انتظار امداد و پذیرشی از طرف او دارد.