شمارهٔ ۲ - وله ایضا کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / ملحقات / وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مسدس محذوف یا وزن مثنوی)
ای خداوند من و مخدوم من
در ثنای تو سخن محکوم من
جاودان در زیر مهر مهر تو
نرم باشد این دل چون موم من
روز بخشش گوهر منثور تو
بی عدد چون گوهر منظوم من
با چنین رسم کرم کز بخششت
می شود از دیگران معلوم من
راستی را بر تو از انعامها
هیچ باقی نیست جز مرسوم من
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر به ستایش خداوند می‌پردازد و با تواضع به محبت و رحمت او اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که دلش در سایه مهر خداوند نرم و لطیف شده و نسبت به نعمت‌های بی‌شماری که از سوی خداوند به او رسیده، آگاه است. شاعر تأکید می‌کند که از انعامات خداوند چیزی برای خود نمی‌بیند و فقط به رسم و عادت‌های الهی اشاره می‌کند. به‌طور کلی، این شعر بیانگر عشق و شکرگزاری شاعر نسبت به خداوند است.