شمارهٔ ۴ - وله ایضا کمالالدین اسماعیل
کمالالدین اسماعیل / ملحقات / وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)
منعما شکرهای انعامت
بزبان قلم نیاید راست
دوش در انتظار وعدۀ تو
یک دم باشد زنیست تا هست
هر کرا لقمه در گلو گیرد
در کارش کن که بی گناهست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر در این ابیات به بزرگی و نعمتهای خداوند اشاره میکند و میگوید که نمیتواند به درستی شکرگزار آن نعمتها باشد. او به انتظار وعدههای الهی نشسته و مدت انتظار او کوتاه است. همچنین به کسانی که در مشکلات و سختیها به گلوگاه رسیدهاند، اشاره میکند و میفرماید که نباید آنها را مورد سرزنش قرار داد، زیرا گناهی ندارند.