شمارهٔ ۱۰۰ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر به زیبایی زیبا و دلربایی که در زلف معشوقه‌اش وجود دارد، اشاره می‌کند. او به این نکته اشاره دارد که این زیبایی، با وجود هزاران عهد و پیمان شکسته همواره دلی و پشت دل مردان بزرگ را شکست. شاعر تصمیم می‌گیرد او را در شبی پر از مستی در آغوش بگیرد، اما با این حال، آن دل پرجوش و خروش نیز از عشق و زیبایی معشوقه‌اش به شدت آسیب‌پذیر است و در نهایت، بر اثر وسوسه آن عشق، دل او نیز می‌شکند.