رباعیات — کمال‌الدین اسماعیل

Name: رباعیات — کمالالدین اسماعیل
Author: کمالالدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل / کمال‌الدین اسماعیل

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — خصم که ز پس نیزه خورد روز وغا
شمارهٔ ۲ — گه زلف بنفشه برکند باد صبا
شمارهٔ ۷ — گر بگشایم ز غصّه امشب لب را
شمارهٔ ۵ — در دست منت همیشه دامن بادا
شمارهٔ ۳ — جایی که در بقا فرازست آنجا
شمارهٔ ۸ — روز آمد و بردوختم از دم لب را
شمارهٔ ۴ — جایی که نشان بی نشانست آنجا
شمارهٔ ۶ — شمعم که زمن هست اثر غم پیدا
شمارهٔ ۹ — بی یار، کسی که یار نداشت ترا
شمارهٔ ۱۱ — چون دید صبا میان بستان گل را
شمارهٔ ۱۰ — شادی خوانم بنام غمهای ترا
شمارهٔ ۱۲ — عید آمد و درد برقرارست مرا
شمارهٔ ۱۳ — زابشخور وصل بهره اشکست مرا
شمارهٔ ۱۶ — زلف تو چنان بباد بر داد مرا
شمارهٔ ۱۵ — نه یاری ازین دلگسلی هست مرا
شمارهٔ ۱۴ — در تن غم تو بجای جانست مرا
شمارهٔ ۱۹ — آنها که فلک وفا نداد ایشان را
شمارهٔ ۱۸ — دل بر تو نهم رغم بد اندیشان را
شمارهٔ ۲۱ — ساقت که بآرزو پرستند او را
شمارهٔ ۲۲ — دردیست اجل که نیست درمان او را
شمارهٔ ۲۰ — تیغ تو که بنده می‌کند شاهان را
شمارهٔ ۲۳ — هر کو بشناخت مستی و پستی را
شمارهٔ ۲۴ — می آمد و می رفت پیاله بر ما
شمارهٔ ۱۷ — کرد این طمع خام تبه نام مرا
شمارهٔ ۲۷ — رشک آیدم ای دوست که با تو هر شب
شمارهٔ ۲۹ — ماییم نهاده سر بفرمان شراب
شمارهٔ ۳۰ — چشم تو همی داشت دلم را بعذاب
شمارهٔ ۲۶ — در باغ بین زگونه گون برگ و نوا
شمارهٔ ۲۸ — داری ز پی چشم بد ای درّ خوشاب
شمارهٔ ۳۲ — گفتم که مرا وصل تو نفزاید آب
شمارهٔ ۳۱ — چون مردمک دیده ام ای در خوشاب
شمارهٔ ۲۵ — گرچه خوش نیست حالت ناخوش ما
شمارهٔ ۳۶ — ای دل چو رسید روز اومید بشب
شمارهٔ ۳۵ — هستم ز وصال دوست دلشاد امشب
شمارهٔ ۳۷ — شاها همه کار تو زهم طرفه ترست
شمارهٔ ۳۴ — کام همه ناله و خروشست امشب
شمارهٔ ۳۹ — آزرده چو شد ز زخم نشتر دستت
شمارهٔ ۳۸ — بر لاله ز عارض تو هر دم ز نخست
شمارهٔ ۳۳ — وقتست که پر زچین شود طرّۀ آب
شمارهٔ ۴۰ — گر خسته دل مرا بر آری حاجت
شمارهٔ ۴۷ — گیرم بنقاب در کشی رخسارت
شمارهٔ ۴۸ — از بس که کنم شام و سحر در کارت
شمارهٔ ۴۴ — خواهی که هنروران نکو دارندت
شمارهٔ ۴۲ — آن دل که بر اتش غمت صد ره سوخت
شمارهٔ ۴۳ — شاها چو به داد داد هر کس دادت
شمارهٔ ۴۱ — از بس که تنم ز آتش دل بگداخت
شمارهٔ ۴۶ — روزی گیرم میان تو چون کمرت
شمارهٔ ۴۵ — دربند کسی باش که یاری کندت
شمارهٔ ۵۱ — دی توبت من ز آستین برزد دست
شمارهٔ ۵۳ — ترکم سوی آماجگه آمد سرمست
شمارهٔ ۵۲ — غمگین دل من که شادمان از غم تست
شمارهٔ ۵۵ — عید آمد و ساز پارسایی بشکست
شمارهٔ ۵۴ — این ساغر می که بر کف دست من است
شمارهٔ ۵۶ — تا هست ترا چراغ دانش در دست
شمارهٔ ۴۹ — باور نکنی که از من عشوه پرست
شمارهٔ ۵۰ — ای عزم تو بر شکستن عهد درست
شمارهٔ ۶۲ — تا دل بهوا جویی مهرت برخاست
شمارهٔ ۵۹ — ای ترک حصاری همه چیزت بنواست
شمارهٔ ۶۳ — در چاه ز نخدانت دل ما بنواست
شمارهٔ ۵۸ — فرزند ترا اگر بکوهست نشست
شمارهٔ ۶۱ — ای دل اگرت بوصل دلدار هواست
شمارهٔ ۶۴ — چون ساغر می راز نهانم پیداست
شمارهٔ ۵۷ — چون دید به گاه رفتن از عزم درست
شمارهٔ ۶۰ — یک روز شبی چو شمع برخواهم خاست
شمارهٔ ۷۰ — امروز مرا ز چشم بارندگی است
شمارهٔ ۷۱ — هر لحظه دل اندر هوسی نتوان بست
شمارهٔ ۶۵ — اقطاع طرب در نظر ساغر ماست
شمارهٔ ۶۷ — زلف سیهت که آشیان دل ماست
شمارهٔ ۷۲ — رنگ رخ زر ز سکّۀ دولت تست
شمارهٔ ۶۸ — ای هست وزنیست برتر اندیشۀ ماست
شمارهٔ ۶۶ — از هر چه بدو میل دل غافل ماست
شمارهٔ ۶۹ — آتش که بطبع جان کداز آمده است
شمارهٔ ۷۴ — چشم تو که بیماری او ننهفتست
شمارهٔ ۷۶ — ای آنکه زمانه کمترین بندۀ تست
شمارهٔ ۷۵ — از روی تو زلف پاره یی بگرفتست
شمارهٔ ۷۷ - فاجابه — خورشید غلام رای رخشندهٔ تست
شمارهٔ ۷۸ — خون خوارۀ مهربان غمزه تست
شمارهٔ ۷۹ — چون تیغ زند اجل سپرها هیچست
شمارهٔ ۷۳ — زلف تو که در سیه گری چا کرتست
شمارهٔ ۸۰ — اشکم که ز خون این دل ناشادست
شمارهٔ ۸۳ — آن غنچۀ گل نگر چه چست افتادست
شمارهٔ ۸۲ — گر مهرۀ ما از تو جدا افتادست
شمارهٔ ۸۸ — اشکم که ز خون چو دردی شیره شدست
شمارهٔ ۸۱ — آتش که همه دلی ازو ناشادست
شمارهٔ ۸۴ — در پای تو دل گرچه زبون افتادست
شمارهٔ ۸۶ — گر افتدم آن ماه شبی مست بدست
شمارهٔ ۸۵ — هر کجا که ز مهرت نظری افتادست
شمارهٔ ۸۷ — عشق تو ز لطفها که با ما کردست
شمارهٔ ۹۱ — گر لاله بهجران تو خوشدل بودست
شمارهٔ ۹۳ — در بند جهان کسی که او بیشترست
شمارهٔ ۹۴ — تا تنگ دلم جای تو خوش پسرست
شمارهٔ ۹۵ — تا تنگ دلم جای چو تو خوش پسرست
شمارهٔ ۹۶ — تیغ تو که همچو مرگ مردم خوارست
شمارهٔ ۸۹ — هر کجا که دلی هست ز غم فرسودست
شمارهٔ ۹۰ — در عمر مرا با تو شبی خوش بودست
شمارهٔ ۹۲ — از حلقۀ گوش تو دلم را خبرست
شمارهٔ ۹۸ — اندیشۀ تو چو در دل ما بنشست
شمارهٔ ۱۰۰ — زلف که هزار عهد محکم بشکست
شمارهٔ ۱۰۴ — هر چند که روی لاله بس دلگسلست
شمارهٔ ۹۹ — این اشک که مونس من غمناکست
شمارهٔ ۱۰۳ — از عشق دهانت دل مسکین تنگست
شمارهٔ ۹۷ — گفتم که مرا بر تو ببوسی نازست
شمارهٔ ۱۰۱ — دی گفت مرا اسب در آنت چه شکست
شمارهٔ ۱۰۲ — بی مرگی اگر چه آشنایی مرگ است
شمارهٔ ۱۱۱ — از بس که رخ لاله خوش و خندانست
شمارهٔ ۱۱۲ — وقتی که درو راحت درویشانست
شمارهٔ ۱۰۷ — در حضرت عشق هر که او مقبولست
شمارهٔ ۱۰۵ — غمهای فراخ من نه در خورد دلست
شمارهٔ ۱۰۶ — بی روی تو شادی همه در درد دلست
شمارهٔ ۱۰۸ — دلدار مرا ز هر چه خوشتر چشمست
شمارهٔ ۱۰۹ — شمعم من اگر چه ز آتشم رنج تنست
شمارهٔ ۱۱۰ — تیغ تو که لب تا لب او دندانست
شمارهٔ ۱۱۸ — گر شرح دهم که بی تو کارم چونست
شمارهٔ ۱۲۰ — گازر بچه را سپید کاری آهوست
شمارهٔ ۱۱۳ — آن بت که سوی دهانش رهبر سخنست
شمارهٔ ۱۱۴ — شیرین دهنت که تنگنای سخنست
شمارهٔ ۱۱۵ — شادیّ زمانه عاشق طبع منست
شمارهٔ ۱۱۷ — این خشک گیا که زرد چون روی منست
شمارهٔ ۱۱۹ - و قال ایضاً فی حالة قتله — دل خون شد و شرط جان گدازی اینست
شمارهٔ ۱۱۶ — درد تو دوای دل وارون منست
شمارهٔ ۱۲۴ — برخاک درت بخت مرا بخوابگهست
شمارهٔ ۱۲۸ — گفتم: ز تو خوبتر درین شهر بسیست
شمارهٔ ۱۲۵ — بشنو سخن باد که چون دلخواهست
شمارهٔ ۱۲۷ — گفتند دل تو از خرد بیگانه ست
شمارهٔ ۱۲۱ — تیغ تو که مرگ جرعة ساغر اوست
شمارهٔ ۱۲۲ — می ده که دل ریش مرا مرهم اوست
شمارهٔ ۱۲۶ — از چرخ کهن محنت و دردم تازه ست
شمارهٔ ۱۲۳ — بی عیش و طرب دمی چو برنارد دوست
شمارهٔ ۱۳۱ — در خدمت تو گر تن من برپایست
شمارهٔ ۱۳۵ — گر در دهن تو از فراخی سخنیست
شمارهٔ ۱۳۲ — بس که بشب مرا خروش و زاریست
شمارهٔ ۱۳۴ — شاها ز غمت زمانه چون دلتنگیست
شمارهٔ ۱۲۹ — دی گفت ندیدمت درین روزی بیست
شمارهٔ ۱۳۳ — تا ظن نبری که در نکوئیت شکیست
شمارهٔ ۱۳۶ — در آرزوی روی چو روزت شب نیست
شمارهٔ ۱۳۰ — گرچه دل من چو شمع آتش خایست
شمارهٔ ۱۳۷ — یک ذره هوای من مسکینت نیست
شمارهٔ ۱۴۴ — ای دل چو ترا ذوق لب جانان نیست
شمارهٔ ۱۴۰ — بی روی تو غمگسار من جز غم نیست
شمارهٔ ۱۴۱ — امشب که نشان روز در عالم نیست
شمارهٔ ۱۴۲ — در روی زمین هیچ کست دشمن نیست
شمارهٔ ۱۴۳ — امشب که فراق را گذر بر من نیست
شمارهٔ ۱۳۸ — با روی تو این دیدۀ پرنم بدنیست
شمارهٔ ۱۳۹ — آن دل که بجز سوی غمت رهبر نیست
شمارهٔ ۱۵۲ — همچو نفس تو عمر فرسایی نیست
شمارهٔ ۱۴۵ — خون باد دل ارشاد بپیوند تو نیست
شمارهٔ ۱۴۷ — کس را ز غم تو با طرب کاری نیست
شمارهٔ ۱۴۶ — گل خواست که چون رخش نکو باشد و نیست
شمارهٔ ۱۴۸ — چشم تو که کار او بازی نیست
شمارهٔ ۱۴۹ — زین بیش گرم چه رای خاموشی نیست
شمارهٔ ۱۵۰ — امشب که بجز یار مرا ساقی نیست
شمارهٔ ۱۵۱ — احدات زمانه را چوپایانی نیست
شمارهٔ ۱۵۶ — آنکس که چو شمع آتش اندر جان داشت
شمارهٔ ۱۵۷ — آمد بر من چو بر کفم زر پنداشت
شمارهٔ ۱۵۸ — فصّاد چو بر رگ تو نشتر بگماشت
شمارهٔ ۱۶۰ — غافل بودم که یار بر ما بگذشت
شمارهٔ ۱۵۹ — نقّاش که آن صورت زیبا بنگاشت
شمارهٔ ۱۵۳ — ای در حق من وصل ترارایی ست
شمارهٔ ۱۵۴ — بلبل نالان ز شاخ چون دلشده‌ای‌ست
شمارهٔ ۱۵۵ — تیمار من پشت دوته باید داشت
شمارهٔ ۱۶۷ — روی تو بدید عقل را رای برفت
شمارهٔ ۱۶۱ — از بحر کف تو چون برامد تیغت
شمارهٔ ۱۶۸ — اطراف چمن لالۀ دلکش بگرفت
شمارهٔ ۱۶۳ — چون بلبل مست راه در بستان یافت
شمارهٔ ۱۶۴ — امشب ز غمت میان خون خواهم خفت
شمارهٔ ۱۶۲ — تیغ تو که مغز شهریاران بشکافت
شمارهٔ ۱۶۶ — مویی که ز فرق آن دلارای برفت
شمارهٔ ۱۶۵ — بس کس که زجور خلق دل ریش برفت
شمارهٔ ۱۶۹ — دیشب هوس دل غمینم بگرفت
شمارهٔ ۱۷۱ — آن بت که جهان بغمزۀ مست گرفت
شمارهٔ ۱۷۴ — دل باز حدیث شادی افسانه گرفت
شمارهٔ ۱۷۶ — راز تو بنزد این و آن نتوان گفت
شمارهٔ ۱۷۳ — یارآمد و دست من آشفته گرفت
شمارهٔ ۱۷۵ — دل را هوس زلف دلارای گرفت
شمارهٔ ۱۷۲ — گرچه کرمت ز من عنان باز گرفت
شمارهٔ ۱۷۰ — وقت سحرش چو عزم رفتن بگرفت
شمارهٔ ۱۸۰ — در حیله گری هزار رنگ آورمت
شمارهٔ ۱۸۱ — با آنکه زیان شدست یکسر قلمت
شمارهٔ ۱۸۳ — من دوش دلی ز دستکار دهنت
شمارهٔ ۱۷۷ — در کوی وفا چو بی درنگیست دلت
شمارهٔ ۱۸۲ — از لطف نمی شود مصور دهنت
شمارهٔ ۱۸۴ — تا من نکنم چو گل پر از زر دهنت
شمارهٔ ۱۷۸ — ای جان و جهانرا مدد از لطف و دمت
شمارهٔ ۱۷۹ — ای جان جهان را مدد از لطف دمت
شمارهٔ ۱۸۵ — یک شب خواهم خراب و ناپروایت
شمارهٔ ۱۸۶ — در حسن ندارد گل صد پر پایت
شمارهٔ ۱۸۷ — ای قبله گه ملک خم ابرویت
شمارهٔ ۱۹۰ — شد راحت آن روی دلارای فراخ
شمارهٔ ۱۸۸ — بشنو زمن ای قبلۀ جانم رویت
شمارهٔ ۱۹۱ — گردون که همه گرد جفا می گردد
شمارهٔ ۱۸۹ — تا گشت عتاب و جنگ با ماش فراخ
شمارهٔ ۱۹۲ — آن باده که چشم عیش روشن دارد
شمارهٔ ۱۹۶ — وقتی که بتم گره بر آن زلف نهاد
شمارهٔ ۱۹۷ — از بس که سوی چمن برد بوی تو باد
شمارهٔ ۱۹۹ — ای داده مرا جان و جوانی بر باد
شمارهٔ ۱۹۴ — بلبل بسپیده دم همی زد فریاد
شمارهٔ ۱۹۸ — پیوسته مرا چون تو بتی در بر باد
شمارهٔ ۲۰۰ — خورشید غلام آن رخ مه وش باد
شمارهٔ ۱۹۳ — دریاب گرت دست رسی خواهد بود
شمارهٔ ۱۹۵ — دمی می رفتم مست و کش و خرّم و شاد
شمارهٔ ۲۰۴ — پیوسته کمان دولتت بر زه باد
شمارهٔ ۲۰۶ — گل گرچه بطبع خوب و دمساز افتاد
شمارهٔ ۲۰۷ — دل چون ز جهان عیش یکسو افتاد
شمارهٔ ۲۰۵ — جام طربم زناگه از دست افتاد
شمارهٔ ۲۰۳ — بی روی توام صبر و دل و هوش مباد
شمارهٔ ۲۰۲ — .... عشق تو فیروز مباد
شمارهٔ ۲۰۱ — کس چون تو اسیر ریش بسیار مباد
شمارهٔ ۲۰۸ — آن دل که بکام دل بدخواه افتاد
شمارهٔ ۲۱۳ — بی روی تو جز بخت نگون کی خسبد؟
شمارهٔ ۲۱۴ — در بزم ملک زهره نواگر زیبد
شمارهٔ ۲۰۹ — ایّام جز از عشوۀ بسیار نداد
شمارهٔ ۲۱۵ — چون آه دمادمم افتد
شمارهٔ ۲۱۶ — زلفت که زروی باز پس می افتد
شمارهٔ ۲۱۰ — یک روز فلک کار مرا ساز نداد
شمارهٔ ۲۱۲ — ذوقیست لب ترا که جان دریابد
شمارهٔ ۲۱۱ — ساقی بر من چو جام روشن بنهاد
شمارهٔ ۲۱۹ — زلفت همه بر لالۀ تر می غلتند
شمارهٔ ۲۲۰ — اشکم ز تو در خون جگر می غلتد
شمارهٔ ۲۲۱ — کی بی تو مرا چو غنچه دل خوش گردد؟
شمارهٔ ۲۲۴ — چون کار زمانه بر گذر می‌گردد
شمارهٔ ۲۲۳ — جایی که مل لعل پیاپی گردد
شمارهٔ ۲۱۸ — چون غنچۀ گل در تک و پو می افتد
شمارهٔ ۲۱۷ — عکس رخ تو چو بر فلک می افتد
شمارهٔ ۲۲۲ — از عکس لبت دیده بدخشان گردد
شمارهٔ ۲۳۰ — هر کس که در آن قامت موزون نگرد
شمارهٔ ۲۳۲ — زین سر که زبان دور باشت دارد
شمارهٔ ۲۳۱ — آن لاله نگر چو ساغری آمده خرد
شمارهٔ ۲۲۵ — مشک تو نقاب ارغوان می گردد
شمارهٔ ۲۲۶ — گل راز طرب همه دهان می خندد
شمارهٔ ۲۲۷ — گل در مه روزه همچنان می خندد
شمارهٔ ۲۲۸ — چون دید بر آورده غم از جانم گرد
شمارهٔ ۲۲۹ — دوش آن دل خون گشتۀ محنت پرورد
شمارهٔ ۲۳۸ — گر حلقۀ زلف تو کسی زبشمارد
شمارهٔ ۲۴۰ — اشکیم ز اندازه برون می بارد
شمارهٔ ۲۳۳ — بر من چو لبت ببوسه شکّر بارد
شمارهٔ ۲۳۷ — زلف تو که خون خلق ازو می بارد
شمارهٔ ۲۳۹ — آن ماه که چرخ بر رخش مهر آرد
شمارهٔ ۲۳۶ — خون گشته دلم با تو چنان خو داد
شمارهٔ ۲۳۴ — آیین ستمگری که عالم دراد
شمارهٔ ۲۳۵ — زلف تو از آن باد که در سر دارد
شمارهٔ ۲۴۴ — امروز ملالی به کمالم دارد
شمارهٔ ۲۴۷ — شاخ ارز شکوفه شکل پروین دارد
شمارهٔ ۲۴۵ — آن شاخ سمن که روی خندان دراد
شمارهٔ ۲۴۶ — لعل تو ز لطف صورت جان دارد
شمارهٔ ۲۴۱ — ... که طاقت فراقت دارد ؟
شمارهٔ ۲۴۲ — نرگس که دلش هوای ساغر دارد
شمارهٔ ۲۴۸ — گر دیدۀ نرگس نه سبل می دارد
شمارهٔ ۲۴۳ — دل گرچه امید وصل کمتر دارد
شمارهٔ ۲۴۹ — شب گرچه ز روشنی جدایی دارد
شمارهٔ ۲۵۰ — هر سال شکوفه سیم چندان بارد
شمارهٔ ۲۵۱ — گفتم که چو مست شد مرا ناز آرد
شمارهٔ ۲۵۲ — چون رنگ رخ تو گل ببازار آرد
شمارهٔ ۲۵۵ — مهر تو نشان آب و گل می ببرد
شمارهٔ ۲۵۶ — نام تو مرا چو بر زبان می گذرد
شمارهٔ ۲۵۳ — عشق تو گرم چه غم فراوان آرد
شمارهٔ ۲۵۴ — زلفت که دلم را بفغان می آرد
شمارهٔ ۲۶۳ — یارم ز جفا هیچ رها کرد؟ نکرد
شمارهٔ ۲۶۲ — دل خوی فراقفای غم خوردن کرد
شمارهٔ ۲۶۴ — امسال بهار رسم دیگر گون کرد
شمارهٔ ۲۵۷ — می پنبۀ عقل هرزه گو داند کرد
شمارهٔ ۲۵۸ — دیوان بگناه تو سفید باید کرد
شمارهٔ ۲۵۹ — با غنچه صبا چو دست اندر کش کرد
شمارهٔ ۲۶۰ — چشم تو اگر نظر بغمخواران کرد
شمارهٔ ۲۶۱ — بی روی تو صبر ازین فزون نتوان کرد
شمارهٔ ۲۶۶ — با من سر زلفش ار پریشانی کرد
شمارهٔ ۲۶۵ — تا این دل محنت زده آهنگ تو کرد
شمارهٔ ۲۷۰ — گردون چو غم زشت و نکومی نخورد
شمارهٔ ۲۶۸ — خون دل من بتم بصد ناز خورد
شمارهٔ ۲۷۲ — چون دست افق گلوی پروین گیرد
شمارهٔ ۲۶۷ — آن غنچۀ گل که طبع خرّم آورد
شمارهٔ ۲۶۹ — غمگین دل من غم همه عالم خورد
شمارهٔ ۲۷۱ — دل را زرخ خوب تو می نگزیرد
شمارهٔ ۲۷۶ — شاید که دلم بمن نمی پردازد
شمارهٔ ۲۷۸ — آن ماه و شی که طعنه اندر خور زد
شمارهٔ ۲۷۹ — از دست بشد دلی که صد جان ارزد
شمارهٔ ۲۸۰ — بر سوز دل من دل آتش سوزد
شمارهٔ ۲۷۳ — نه عقل ز کار من شماری گیرد
شمارهٔ ۲۷۴ — عاشق که بیاد روی دلبر میرد
شمارهٔ ۲۷۷ — شمعم که چو باد هوسم بر سر زد
شمارهٔ ۲۷۵ — هر لحظه فلک بهانه‌ای آغازد
شمارهٔ ۲۸۴ — شمعم که چو غم بقصد من برخیزد
شمارهٔ ۲۸۳ — باز این چشمم چه فتنه می انگیزد
شمارهٔ ۲۸۵ — مشکین خطی از بعب تو بر می خیزد
شمارهٔ ۲۸۱ — گفتی که دلت چند پیاپی سوزد
شمارهٔ ۲۸۶ — تا با لب تو لبم هم دآواز نشد
شمارهٔ ۲۸۸ — آن را که چو تو نگار در خور باشد
شمارهٔ ۲۸۲ — پیوسته دلم ز خرّمی پرهیزد
شمارهٔ ۲۸۷ — گل خواست که چون روی تو زیبا باشد
شمارهٔ ۲۹۰ — گر قامت بنده زین بخم تر باشد
شمارهٔ ۲۹۲ — آن می که ز خون دختر رز باشد
شمارهٔ ۲۹۳ — آنرا که دل از غمی مشوّش باشد
شمارهٔ ۲۹۴ — یاد تو کند کسی که خامش باشد
شمارهٔ ۲۹۱ — لعل لب او که درج گوهر باشد
شمارهٔ ۲۹۶ — چون در تو نه فضل و نه تفضل باشد
شمارهٔ ۲۸۹ — ساقی که بلطف سمن تر باشد
شمارهٔ ۲۹۵ — آن کو بسلامی ز تو قانع باشد
شمارهٔ ۳۰۴ — دل در پی دلبر بسفر خواهد شد
شمارهٔ ۲۹۸ — بسیار بدیدم و چو تو کم باشد
شمارهٔ ۲۹۹ — چون چنگ تو تارگیم در تن باشد
شمارهٔ ۳۰۰ — پیوسته ترا حال پریشان باشد
شمارهٔ ۳۰۲ — عشق تو مرا جان و روان می‌بخشد
شمارهٔ ۲۹۷ — شمعم که غذای چشمم از نم باشد
شمارهٔ ۳۰۱ — نالیدن بلبل ار چه موزون باشد
شمارهٔ ۳۰۳ — عمر تو درین هوس هبا خواهد شد
شمارهٔ ۳۰۸ — عمر تو که بر خیره چنان ضایع شد
شمارهٔ ۳۰۷ — آلوده مشو که پاک می باید شد
شمارهٔ ۳۰۹ — گه شانه زبان در خم گیسوت کشد
شمارهٔ ۳۱۰ — آن شمع دراز قد که جز سر نکشد
شمارهٔ ۳۱۱ — زلف تو دلم برد و بقصد جان شد
شمارهٔ ۳۰۵ — از رای تو کارها نکو خواهد شد
شمارهٔ ۳۱۲ — با ذوق لب تو باده گر می کوشد
شمارهٔ ۳۰۶ — چون موم بدست غم زبون باید شد
شمارهٔ ۳۱۴ — سودای تو در چشم خرد ناخنه شد
شمارهٔ ۳۱۵ — سحر بنفشه موی اگر بشکافد
شمارهٔ ۳۱۷ — بیداد جهان بسر نخواهد آمد
شمارهٔ ۳۱۶ — رفت آنکه ز چشم اشک چو لولو بچکد
شمارهٔ ۳۱۹ — در زرم چوکس تو بآواز آمد
شمارهٔ ۳۲۰ — بر یاد تو جان من چو دمساز آمد
شمارهٔ ۳۱۸ — خصم تو که سر تیز تر از تیر آمد
شمارهٔ ۳۱۳ — روی تو نقاب همچنان می پوشد
شمارهٔ ۳۲۵ — ای باد صبا ، بخاک پایت سوگند
شمارهٔ ۳۲۸ — پروانۀ تو عمید اصلاً بنخواند
شمارهٔ ۳۲۶ — یارم چو سوار سوی میدان راند
شمارهٔ ۳۲۴ — دیدی که دگر بی رخ آن سرو بلند
شمارهٔ ۳۲۱ — انگام سحر باد صبا می آمد
شمارهٔ ۳۲۳ — گفتی که بگو حال دل غم پیوند
شمارهٔ ۳۲۷ — ایّام بر آنست که تا بتواند
شمارهٔ ۳۲۲ — هر گوهر معنی که دلم کرد پسند
شمارهٔ ۳۳۱ — با عشق تو خوشدلی در ایّام نماند
شمارهٔ ۳۳۲ — اکنون که ز خوشدلی در ایّام نماند
شمارهٔ ۳۳۵ — زر رشتۀ خور زتاب شب بگسستند
شمارهٔ ۳۳۳ — اهل طبرستان همه چون فاخته اند
شمارهٔ ۳۳۴ — چشم و دل من زبس که پر غم شده اند
شمارهٔ ۳۳۶ — نام کف تو چو پیش دشمن بردند
شمارهٔ ۳۳۰ — لعل تو طریق مهربانی داند
شمارهٔ ۳۲۹ — بستان دلم،ارنه غم زمن بستاند
شمارهٔ ۳۳۸ — صاحبنظران چو شمع در بر گیرند
شمارهٔ ۳۳۹ — اقبال تو با سپهر و اختر بزند
شمارهٔ ۳۴۰ — چون کالبدم ز روح وا پردازند
شمارهٔ ۳۴۲ — با چشم تو باد چشم عبهر بکند
شمارهٔ ۳۳۷ — از جور که بر سرو بلندت مردند
شمارهٔ ۳۴۳ — وقتست که باز بلبل آشوب کند
شمارهٔ ۳۴۱ — چوگان زلفان که سوی میدان یازند
شمارهٔ ۳۴۴ — وقتست که بلبل بگل آواز کند
شمارهٔ ۳۵۱ — در کار جهان کسی که اندیشه کند
شمارهٔ ۳۴۵ — وقتی که صبا طرّۀ سنبل شکند
شمارهٔ ۳۴۶ — قلب صف عقل عقربی می شکند
شمارهٔ ۳۴۹ — پیوسته دلم میل بسوی تو کند
شمارهٔ ۳۴۸ — با آنکه دلم ز وصل خرم نکند
شمارهٔ ۳۵۰ — شاید که دلم میل بسوی تو کند
شمارهٔ ۳۵۲ — بر یاد قدت دل رهی ناله کند
شمارهٔ ۳۴۷ — هر کو سر و زر بیار تسلیم کند
شمارهٔ ۳۵۳ — هر چند ز نرگس صفت چشم کنند
شمارهٔ ۳۵۴ — آنها که مرا بعشوه مغرور کنند
شمارهٔ ۳۶۰ — عشّاق نه از غم جوانی گریند
شمارهٔ ۳۵۸ — آنان که طریق علم می پیمایند
شمارهٔ ۳۵۹ — دیده ز فراق تو زیان می بیند
شمارهٔ ۳۵۶ — این قوم بجز غصه و دردت ندهد
شمارهٔ ۳۵۷ — هر کس که رخ و قد نگارم بیند
شمارهٔ ۳۵۵ — وقتست که گلها بنیایند و روند
شمارهٔ ۳۶۳ — گر زانکه ترا غم دلی روی نمود
شمارهٔ ۳۶۴ — روزی دل من ز جست و جویی ناسود
شمارهٔ ۳۶۵ — گل چو ز صبا حدیث رویت بشنود
شمارهٔ ۳۶۸ — ای دل اگرت چه دیده بس رنج نمود
شمارهٔ ۳۶۱ — گفتم که ترا ماه زمین می گویند
شمارهٔ ۳۶۲ — راز من و تو چو هر کسی می گویند
شمارهٔ ۳۶۶ — روزی لبم از رخ تو بوسی بر بود
شمارهٔ ۳۶۷ — انگشت گزان چو دیدمش خشم آلود
شمارهٔ ۳۶۹ — تیغ تو گیاهیست که مردم درود
شمارهٔ ۳۷۰ — از بهر چه لاله بر سر کرد بود
شمارهٔ ۳۷۴ — صدرا تو مکن غمز که آن غدر بود
شمارهٔ ۳۷۶ — خاک طبرستان ز طرب دلکش بود
شمارهٔ ۳۷۱ — خورشید اگر چه در جهان فرد برد
شمارهٔ ۳۷۳ — آسوده تنی کز تو بتیمار بود
شمارهٔ ۳۷۲ — وقتی که مرا می طرب در سر بود
شمارهٔ ۳۷۵ — جایی که فراق آن دلفروز بود
شمارهٔ ۳۸۴ — دی اسب مرا گفت که نیکو نبود
شمارهٔ ۳۷۷ — چون روی ترا آیینه در پیش بود
شمارهٔ ۳۷۸ — مهرت ز ستم همیشه در میغ بود
شمارهٔ ۳۷۹ — معشوقه چو شاهد و باندام بود
شمارهٔ ۳۸۱ — زلف تو اگر جعد بغایت نبود
شمارهٔ ۳۸۰ — آنرا که بمردمی اشارت نبود
شمارهٔ ۳۸۲ — از خواجه مرا اگر نوازش نبود
شمارهٔ ۳۸۳ — پیش از توغم در نهان من بود
شمارهٔ ۳۸۵ - و قال ایضاً فی مرثیة ابنه لماهلک بالغرق — آنرا که بوصل تو پناهی نبود
شمارهٔ ۳۹۱ — زین باقی عمر کام حاصل نشود
شمارهٔ ۳۹۰ — چون نرگس نیم خفته بیدار شود
شمارهٔ ۳۸۷ — جایی که چنان صید ز دامی برود
شمارهٔ ۳۸۸ — وقتست که گل تاج سر انگشت شود
شمارهٔ ۳۸۶ — آن شد که مرا دل و توانایی بود
شمارهٔ ۳۹۲ — گر باد در آن طرّة دلخواه شود
شمارهٔ ۳۸۹ — چون باد اجل هم نفس مرد شود
شمارهٔ ۳۹۴ — هرگونه زراه صدق گویند شود
شمارهٔ ۳۹۵ — وقتست که گل حریف پیمانه شود
شمارهٔ ۳۹۸ — هر سوخته کو شادی عالم خواهد
شمارهٔ ۳۹۶ — تا لعل لبت چو غنچه در خنده فزود
شمارهٔ ۳۹۹ — دل باز مرا خوار و خجل می خواهد
شمارهٔ ۳۹۷ — چشمت که همیشه چشم من تر خواهد
شمارهٔ ۴۰۰ — چون از دلم حکایتی ساز نهد
شمارهٔ ۳۹۳ — گر سوز دلم یک نفس آهسته شود
شمارهٔ ۴۰۱ — شاها کرمت ز قاف تا قاف رسید
شمارهٔ ۴۰۳ — گفتی دودلی تو ، از تو کاری ناید
شمارهٔ ۴۰۶ — آنرا که بدت زلف دلکش باید
شمارهٔ ۴۰۸ — گل را همه ساز و رنگ و بومی باید
شمارهٔ ۴۰۴ — باغ از گل و لاله ار چه می آراید
شمارهٔ ۴۰۵ — این مردم چشم من همی نا ساید
شمارهٔ ۴۰۷ — هرچند فضول عیش کم می‌باید
شمارهٔ ۴۰۲ — چون کیسۀ غنچه را صبا پر زردید
شمارهٔ ۴۱۲ — جانرا غم تو هیچ خوشتر ناید
شمارهٔ ۴۱۳ — بی یاد تو از من نفسی برناید
شمارهٔ ۴۱۶ — هر بد که زگردش زمن می آید
شمارهٔ ۴۱۵ — شمعم که سرم آفت تن می آید
شمارهٔ ۴۱۴ — نه از دل کس بوی طرب می‌آید
شمارهٔ ۴۰۹ — می خوارگی اندر مه دی می باید
شمارهٔ ۴۱۱ — هر سال که غنچه را قبا تنگ آید
شمارهٔ ۴۱۰ — آنرا که ز ملک آب و جاهی باید
شمارهٔ ۴۱۷ — چشمم جو بران روی نکو می آید
شمارهٔ ۴۲۴ — بیداری چشم و خواب بختم نگرید
شمارهٔ ۴۱۹ — دی گفت صبا که گل بنزدیک رسید
شمارهٔ ۴۱۸ — چون یادم از آن روی نکو می آید
شمارهٔ ۴۲۱ — می نتوانم اشک فراوان بارید
شمارهٔ ۴۲۰ — چشم ز میان تو نشان هیچ ندید
شمارهٔ ۴۲۲ — گر تیغ سر انگشت تو صد را ببرید
شمارهٔ ۴۲۳ — کو دیده که تا بر وطن خود گرید
شمارهٔ ۴۲۷ — لطف تو بآشنا و بیگانه رسید
شمارهٔ ۴۲۸ — آنان که ز وصلشان دلم می‌بالید
شمارهٔ ۴۳۰ — گر در همه عمر خویش فرصت جوید
شمارهٔ ۴۳۲ — ماییم چو خر گه همه بر بسته کمر
شمارهٔ ۴۲۵ — هنگام صبوحست حریفان خیزید
شمارهٔ ۴۲۹ — ای وصل تو بر تراز تمنای امید
شمارهٔ ۴۳۱ — خصمت که ره قضای بد می جوید
شمارهٔ ۴۲۶ — چون زلف ترا کار ببالا برسید
شمارهٔ ۴۳۶ — در طبع تو ناکسی و در دست تو زر
شمارهٔ ۴۳۸ — بستند گرو با نفس مشک تتار
شمارهٔ ۴۳۹ — در کار سخن رنج کشیدم بسیار
شمارهٔ ۴۳۴ — تا ز رنکنی از دهن کیسه بدر
شمارهٔ ۴۳۳ — مانند دو چشمیم من و آن دلبر
شمارهٔ ۴۴۰ — تا هست گل سعادت ای دوست ببار
شمارهٔ ۴۳۵ — تا کرد مرا دیده بروی تو نظر
شمارهٔ ۴۳۷ — تا شاخ شکوفه سیم خود کرد نثار
شمارهٔ ۴۴۷ — برخیز و دوای این دل تنگ بیار
شمارهٔ ۴۴۵ — تا دست بسر و بن بر آورد چنار
شمارهٔ ۴۴۴ — آمد دی و دستهای فرو بست از کار
شمارهٔ ۴۴۶ — این پیش نیاز کرده از زر دیوار
شمارهٔ ۴۴۸ — ای از رسرشک باران از ابر
شمارهٔ ۴۴۱ — ای فتنه شده ززلف پستت بیدار
شمارهٔ ۴۴۳ — رو مرغ نشاط را بپرواز گذار
شمارهٔ ۴۴۲ — ای دل سخن زلف مشوّش بگذار
شمارهٔ ۴۵۵ — از بوی تو گشت دل تنگ باد سحر
شمارهٔ ۴۵۶ — زلفش دیدم بجنبش باد اندر
شمارهٔ ۴۵۰ — رفتم بوداع جان بدروازۀ صبر
شمارهٔ ۴۴۹ — من کشتۀ هجرم از وصالم چه خبر؟
شمارهٔ ۴۵۲ — ماییم و وجودی ز عدم ناخوشتر
شمارهٔ ۴۵۱ — اسبی دارم بکندی از خر خرتر
شمارهٔ ۴۵۴ — هر شب ز تو جفت شیونم تا بسحر
شمارهٔ ۴۵۳ — ای طبع تو از هنر نکو آیین تر
شمارهٔ ۴۵۸ — ای دل ز حدیث چون نمی بارد زر
شمارهٔ ۴۵۹ — آمد گل و آورد به پیراهن زر
شمارهٔ ۴۶۰ — در خون جگر شدم نهان چون ساغر
شمارهٔ ۴۶۱ — یارم بسخن دوش همی سفت شکر
شمارهٔ ۴۶۴ — ای در فن عشق هر دمت رای دگر
شمارهٔ ۴۶۲ — باور نکنی که خوب رویان یکسر
شمارهٔ ۴۶۳ — شکلیست زنقش بندی دیباگر
شمارهٔ ۴۵۷ — خوبان همه را صید توان کرد بزر
شمارهٔ ۴۷۰ — ای دل زر و سیم رامیندیش بخور
شمارهٔ ۴۶۹ — ای بحر کف تو چون امل پنهاور
شمارهٔ ۴۷۲ — شد بر دل من زلفک هندوی تو چیر
شمارهٔ ۴۷۱ — ای دل که ترا گفت این دم میخور
شمارهٔ ۴۶۶ — کس در غم نیستی نماند همه عمر
شمارهٔ ۴۶۵ — روزی که بهرزه می گذاریم ز عمر
شمارهٔ ۴۶۷ — زین گونه که شد خوار و فرو مایه هنر
شمارهٔ ۴۶۸ — گویی که درین تیره شب پهناور
شمارهٔ ۴۷۴ — ای دوست بیکباره ره ناز مگیر
شمارهٔ ۴۷۶ — ایوان سرا بر فلک افراشته گیر
شمارهٔ ۴۷۳ — از دیدن من چشم تو شد زان سان سیر
شمارهٔ ۴۷۵ — گر لاله بشد، سیاه کامی کم گیر
شمارهٔ ۴۷۸ — در عشق تو گر زین سپس ای مایۀ ناز
شمارهٔ ۴۷۹ — در مدح تو مر مرا پس از فکر دراز
شمارهٔ ۴۷۷ — کار همه دنیا بمرادت شده گیر
شمارهٔ ۴۸۰ — کردیم دگر شیوۀ رندی آغاز
شمارهٔ ۴۸۶ — ای غمزۀ خونریز تو چون پیکان تیز
شمارهٔ ۴۸۷ — چشم تو اگر چه ناتوانست او نیز
شمارهٔ ۴۸۱ — من تختة نام و ننگ بستردم باز
شمارهٔ ۴۸۸ — احوال منت باور اگر نیست ز کس
شمارهٔ ۴۸۳ — چون می شنوم برطمع خودپیروز
شمارهٔ ۴۸۴ — بگذشت و مرا اشک روان بود هنوز
شمارهٔ ۴۸۲ — خرم رخ تو دژم مبادا هرگز
شمارهٔ ۴۸۵ — ای خوی تو همچو اشک من رنگ آمیز
شمارهٔ ۴۹۲ — خالیست سیاه بر رخ آن مه وش
شمارهٔ ۴۹۵ — خصم تو که هست تیغ گلگون ز قفاش
شمارهٔ ۴۹۳ — زلف تو که نیست در درازی همتاش
شمارهٔ ۴۹۴ — در عالم هجر آن بت شکر پاش
شمارهٔ ۴۹۶ — گل را دیدم دمیده از کام آتش
شمارهٔ ۴۸۹ — آخر خبری زین دل تنگ بپرس
شمارهٔ ۴۹۰ — ... زمان آینده مترس
شمارهٔ ۴۹۱ — از حال من سوخته خر من بررس
شمارهٔ ۴۹۹ — چون رنگ بدزدید گل از رخسارش
شمارهٔ ۵۰۳ — از غایت آنکه هست بر من نازش
شمارهٔ ۴۹۸ — نرگس که صبا بروی درمی جهدش
شمارهٔ ۵۰۲ — بلبل که نبود در چمن پر وازش
شمارهٔ ۵۰۱ — افتاد دلم در تک و پو مگذارش
شمارهٔ ۵۰۴ — تا دورم از آن دو لعل جان آویزش
شمارهٔ ۴۹۷ — بلبل که پریر از دل شاداش
شمارهٔ ۵۰۰ — ای دیده، خیال روی چون گلنارش
شمارهٔ ۵۰۵ — خواهی بریار سیم بر، زر برکش
شمارهٔ ۵۰۹ — این آتش غم که بر جگر می کشمش
شمارهٔ ۵۰۷ — ای زلف توی که با همه نیرنگش
شمارهٔ ۵۰۶ — همچون آواز یک زمانم برکش
شمارهٔ ۵۰۸ — نرگس که مرا در نظر آمد چشمش
شمارهٔ ۵۱۰ — گر دل زتو بگسلند بغم بشکنمش
شمارهٔ ۵۱۱ — گر جان خواهد ز من همه جان دهمش
شمارهٔ ۵۱۲ — رشک ایدم از جعد تو ای عشوه فروش
شمارهٔ ۵۱۴ — گل گفت اگرت هست بتی مه وش خوش
شمارهٔ ۵۱۵ — ای بر دل من خشم تو چون ناز تو خوش
شمارهٔ ۵۱۶ — در هم زده یی ز زلف و رخ رنگی خوش
شمارهٔ ۵۱۸ — ای مونس جان ، لطف توام مرهم ریش
شمارهٔ ۵۱۹ — آن سرو که نیست در جهان همتایش
شمارهٔ ۵۱۷ — ای دیده ندیده چون تو دلخواهی خوش
شمارهٔ ۵۱۳ — امشب منم و جام می و نوشانوش
شمارهٔ ۵۲۰ — بیزار شدم بی تو زهر آسایش
شمارهٔ ۵۲۷ — لعل تو کزو شکر شدست اندر خط
شمارهٔ ۵۲۳ — بگشاد بخنده لعل جان پرور خویش
شمارهٔ ۵۲۲ — ای دل بنشین طریق کاری اندیش
شمارهٔ ۵۲۴ — ای دل مطلب زدیگران مرهم خویش
شمارهٔ ۵۲۶ — ای لعل تورا نهاده جان سر برخط
شمارهٔ ۵۲۵ — گل کرد ز باده لعل پیراهن خویش
شمارهٔ ۵۲۱ — زین پس نکنم شکایت این دل ریش
شمارهٔ ۵۲۸ — دل پیشکشت جان و تن آورد چو شمع
شمارهٔ ۵۲۹ — بر رشتۀ کا رتو فتادیم چو شمع
شمارهٔ ۵۳۰ — با دشمن و دوست انس گیریم چو شمع
شمارهٔ ۵۳۱ — ای دشمن ملک تو بغم کشته چو شمع
شمارهٔ ۵۳۲ — یاری که ندارد از لبش جام طمع
شمارهٔ ۵۳۳ — یاری که ز عشق اوست جانم غمناک
شمارهٔ ۵۳۵ — چون دید فسرده بر رخم ده تو اشک
شمارهٔ ۵۳۴ — یارب که چگونه خفت دوش اندر خاک
شمارهٔ ۵۳۶ — ای دانۀ دل نهاده در خوشۀ اشک
شمارهٔ ۵۳۷ — در شوق تو از شرح و بیان من و کلک
شمارهٔ ۵۳۸ — دی گفت ز زیر لب خندانک
شمارهٔ ۵۴۰ — در تیره شبی چون سر زلفش تاریک
شمارهٔ ۵۳۹ — دل رفت بسوی آن دهن خندانک
شمارهٔ ۵۴۱ — از بس که چکیدست مرا از هر رگ
شمارهٔ ۵۴۲ — دارم ز حیات غصّه ها بیش از مرگ
شمارهٔ ۵۴۳ — چون هست بلای زندگی بیش از مرگ
شمارهٔ ۵۴۴ — خصم تو که دارد رخ زرد و دل تنگ
شمارهٔ ۵۴۶ — هرگز بکسی... ل این دل تنگ
شمارهٔ ۵۴۷ — مطرب بصبوح داد آگاهی چنگ
شمارهٔ ۵۴۸ — ای برده گل از رخ چو گلنار تو رنگ
شمارهٔ ۵۵۱ — خاک سر کوی آن بت مشکین خال
شمارهٔ ۵۵۲ - قال الملک السعید شهاب الدین سلیمانشاه و ارسل به — چون نیست مرا به خدمتت راه وصال
شمارهٔ ۵۴۵ — از حادثه ها اگر چه باشم دلتنگ
شمارهٔ ۵۵۰ — ای سعد فلک را ز رخ خوب تو فال
شمارهٔ ۵۴۹ — کردم بهوس عمارتی اندر دل
شمارهٔ ۵۵۸ — شد عمر و نشد هیچ مرادی حاصل
شمارهٔ ۵۵۹ — کردم ز سفر رمج و عنایی حاصل
شمارهٔ ۵۶۰ — هر صبحدمی زخواب برخیزد گل
شمارهٔ ۵۵۳ — کس لب به طرب به خنده نگشود امسال
شمارهٔ ۵۵۶ — زلف تو که می برد بآسانی دل
شمارهٔ ۵۵۵ — با رنگ رخ تو بر سمن خندد دل
شمارهٔ ۵۵۷ — شادی طلبی از غم جانان مگسل
شمارهٔ ۵۵۴ — آن غنچه نگر چو من گرفتار بدل
شمارهٔ ۵۶۲ — عشّاق بر آمدند پیرامن گل
شمارهٔ ۵۶۴ — ای دل همه جام عاشقی نوش چو گل
شمارهٔ ۵۶۳ — آتش چو فکند باد در خرمن گل
شمارهٔ ۵۶۵ — ماییم نهفته گریه در خنده چو گل
شمارهٔ ۵۶۱ — ابر آمد و کرد پر گهر دامن گل
شمارهٔ ۵۶۶ — وقتست که دل کند منوّر قندیل
شمارهٔ ۵۶۷ — آن زلف نگر بر رخ آن شهره صنم
شمارهٔ ۵۶۸ — بهر تو بود میل بسوی که کنم؟
شمارهٔ ۵۷۰ — گر چاشنی غمش بیابی یک دم
شمارهٔ ۵۶۹ — گر در همه عمر روزی از روی کرم
شمارهٔ ۵۷۱ — از حد چو برفت ماجرای من و غم
شمارهٔ ۵۷۵ — پیوسته خمیده همچو ابروی توام
شمارهٔ ۵۷۲ — از لعل تو پخته گشت هر کاری خام
شمارهٔ ۵۷۳ — ای شب بستان درازی از صبح بوام
شمارهٔ ۵۷۴ — لب باز مگیر یک زمان از لب جام
شمارهٔ ۵۷۶ — شاید گر از آن روی نکو نشکیبم
شمارهٔ ۵۸۴ — کاری که نبود از آن گزردم یک دم
شمارهٔ ۵۷۸ — بر دل ز غمت دوش ببخشایستم
شمارهٔ ۵۷۷ — یاری که از او بسی جفا دیدستم
شمارهٔ ۵۸۰ — من دوش بآرزوی رویت هر دم
شمارهٔ ۵۸۱ — بس جور که من ز دست جانان بردم
شمارهٔ ۵۷۹ — آن عهد که من داد طرب می دادم
شمارهٔ ۵۸۲ — تیغت که فشاند بر و سر مردم
شمارهٔ ۵۸۳ — من دوش شراب ارغوانی خوردم
شمارهٔ ۵۸۸ — نه باد قبولی ز هنر می جهدم
شمارهٔ ۵۸۷ — دوش از غم تو نیک مشوّش بودم
شمارهٔ ۵۹۰ — با زلف تو هر چند بسی کوشیدم
شمارهٔ ۵۹۲ — طبرستان را شگفت جایی دیدم
شمارهٔ ۵۸۵ — از عمر عزیز خود برین خرسندم
شمارهٔ ۵۹۱ — بیماری نرگست چو زان سان دیدم
شمارهٔ ۵۸۹ — هردم زدنی چو لاله در خون نهدم
شمارهٔ ۵۸۶ — سودای تو بر دگر صنم می بندم
شمارهٔ ۵۹۴ — بی روی تو صدره بگل ار برگذرم
شمارهٔ ۵۹۵ — گر آب خورم درد شود بر جگرم
شمارهٔ ۵۹۶ — بس اشک که از دیده بحاصل آرم
شمارهٔ ۵۹۳ — آن روز که بر خاطر عالی گذرم
شمارهٔ ۵۹۹ — از بس که زیاد نیستی تاب خورم
شمارهٔ ۵۹۷ — چشمی ز خیال تو پر اختر دارم
شمارهٔ ۶۰۰ — بر من که ازین پس غم عالم نخورم
شمارهٔ ۵۹۸ — چون در تو نیارم که پیاپی نگرم
شمارهٔ ۶۰۲ — د رعشق ز حیله ها که می پردازم
شمارهٔ ۶۰۳ — شمعم که چو خود را بغمت پردازم
شمارهٔ ۶۰۴ — چون کوس ز پرخاش بود آوازم
شمارهٔ ۶۰۵ — در مدح ملک چو نظم موزون سازم
شمارهٔ ۶۰۶ — آنشب که ز بر آتش غم سوزم
شمارهٔ ۶۰۷ — گفتم ز فراق جاودان می ترسم
شمارهٔ ۶۰۱ — گر نتوانم که با تو ساغر گیرم
شمارهٔ ۶۰۸ — از گردش چرخ بی‌خرد می‌ترسم
شمارهٔ ۶۱۰ — یک دم که ز خدمتت جدا می باشم
شمارهٔ ۶۰۹ — پیوسته ز تو با دل پر خون باشم
شمارهٔ ۶۱۲ — عمری رخ یکدگر ندیدیم به چشم
شمارهٔ ۶۱۳ — بر چشم تو هرگه که مرا افتد چشم
شمارهٔ ۶۱۶ — من دوش گشاده داشتم روزن چشم
شمارهٔ ۶۱۱ — بیمارم و زیر بار غم می باشم
شمارهٔ ۶۱۴ — در گریه چو با اشک ز بودن آید چشم
شمارهٔ ۶۱۵ — تا کرد بروی تو نظر مردم چشم
شمارهٔ ۶۲۰ — از وصل سمنبران چنان شد حالم
شمارهٔ ۶۲۱ — در عشق تو گرچه شهره ام در عالم
شمارهٔ ۶۲۳ — گفتی که بمه نگه کن انگار منم
شمارهٔ ۶۲۴ — در گوش تو گر جای نگیرد سخنم
شمارهٔ ۶۲۲ — گل گرچه ز حسن می نهد خار دلم
شمارهٔ ۶۱۷ — ای من ز پیت بخون بپرورده دو چشم
شمارهٔ ۶۱۹ — از بس که جفا کند بت دلگسلم
شمارهٔ ۶۱۸ — ای من ز تواندوخته صد خرمن غم
شمارهٔ ۶۲۵ — در موج سرشک و عرق تب جانم
شمارهٔ ۶۲۷ — گم گشت دل از برم، یقین می دانم
شمارهٔ ۶۳۲ — آن زلف خمیده را اگر راست کنم
شمارهٔ ۶۲۸ — با روی تو شمع را کجا بنشانم؟
شمارهٔ ۶۲۶ — با آنکه چو شمع بر سر آمد جانم
شمارهٔ ۶۳۱ — تا سوز تو از میان جان بنشانم
شمارهٔ ۶۲۹ — تا سوز تو از میان جان بنشانم
شمارهٔ ۶۳۰ — هر سرو که من ببوستان بنشانم
شمارهٔ ۶۳۵ — اندر دل خود نقش تو پیدا نکنم
شمارهٔ ۶۳۶ — نه گفته بدی عهد مزور نکنم
شمارهٔ ۶۳۹ — هر شب ز غمت تازه عذابی بینم
شمارهٔ ۶۳۸ — روزی که چو اشک در کنارت بینم
شمارهٔ ۶۳۳ — از بهر دمی که با تو بر کار کنم
شمارهٔ ۶۳۷ — می باز خورم و لیک مستی نکنم
شمارهٔ ۶۴۰ — از دیده فرو باری، اگر آب شوم
شمارهٔ ۶۳۴ — گرمن ز غمت حکایت آغاز کنم
شمارهٔ ۶۴۱ — در حق خود از تو صد سخن می شنوم
شمارهٔ ۶۴۲ — از خطّ تو شد بنفشه را پشت بخم
شمارهٔ ۶۴۴ — سر در سر خاک آستان تو نهم
شمارهٔ ۶۴۵ — انگشتریت بر دل خود کامه نهم
شمارهٔ ۶۴۸ — ما مهر تو بر میان جان دوخته ایم
شمارهٔ ۶۴۳ — در سنبل او شکست و تاب است بهم
شمارهٔ ۶۴۶ — از ضعف اگر کام ز هم بگشایم
شمارهٔ ۶۴۷ — دور از تو اگر لب بنفس بگشایم
شمارهٔ ۶۵۲ — چشم تو کزو در هوس یک نظریم
شمارهٔ ۶۵۳ — در هجر تو من ز شمع افزون گریم
شمارهٔ ۶۵۵ — دل گفت که روزی که قدح کش باشیم
شمارهٔ ۶۵۶ — در دولت وصلت ارزبیکارانم
شمارهٔ ۶۴۹ — بی آنکه مراد خویش حاصل کردیم
شمارهٔ ۶۵۴ — تا کی چو حدیث در زبانت گیریم ؟
شمارهٔ ۶۵۰ — دیشب من و صبح از غمت دم نزدیم
شمارهٔ ۶۵۱ — هر گاه که کار وصل در هم بندیم
شمارهٔ ۶۵۷ — پیوسته جونای بر دهن می زنیم
شمارهٔ ۶۶۲ — ماییم نگین خاتم جان ماییم
شمارهٔ ۶۵۸ — تا کی ورق عمر بهم در شکنیم
شمارهٔ ۶۶۰ — از بهر چه عیش آشکارا نکنیم
شمارهٔ ۶۵۹ — وقتست که قصد عالم پاک کنیم
شمارهٔ ۶۶۱ — گر با تو بنای وصل آغاز نهیم
شمارهٔ ۶۶۳ — ای مدح تو آورده قلم را بسخن
شمارهٔ ۶۶۴ — با دیده دلم گفت: چو از دست تو من
شمارهٔ ۶۶۶ — در عشق تو زآنکه هست بیم کشتن
شمارهٔ ۶۶۷ — نرگس که در انتظار گل بود چو من
شمارهٔ ۶۶۸ — خصمم که بگفت و گو درآمد با من
شمارهٔ ۶۷۰ — نزدیک من از شرم و ز تیمار نهان
شمارهٔ ۶۷۱ — قومی شده نازنده به اسرار نهان
شمارهٔ ۶۶۹ — خصم تو که همچو تیغ جمله ست زبان
شمارهٔ ۶۷۲ — ای ترک سمن روی من ای جان و جهان
شمارهٔ ۶۶۵ — گر باد شوم، در آیمت پیرامن
شمارهٔ ۶۷۶ — در فرقت تو چو بلبلم نوحه گران
شمارهٔ ۶۷۳ — زان پس که فدای عشق تو کردم جان
شمارهٔ ۶۷۵ — چون نیشکرم کرده ز بیداد جهان
شمارهٔ ۶۷۷ — برخیز و مخور غم جهان گذران
شمارهٔ ۶۷۸ — از باد ببین شکوفه را شبگیران
شمارهٔ ۶۸۰ — ای رسم تو در ناکس و کس پیوستن
شمارهٔ ۶۷۹ — عمری بودم بخدمتت بسته میان
شمارهٔ ۶۷۴ — دلدار مرا اگر فراخست دهان
شمارهٔ ۶۸۱ — آن غنچۀ دوشیزه نگر آبستن
شمارهٔ ۶۸۴ — زلف که گرفت خون من در گردن
شمارهٔ ۶۸۲ — نه بی رخت انتظار دانم کردن
شمارهٔ ۶۸۶ — تا چند ازین غم فراوان خوردن؟
شمارهٔ ۶۸۷ — ای کار دل از غمت روان پروردن
شمارهٔ ۶۸۵ — سیر آمدم از غم دمادم خوردن
شمارهٔ ۶۸۸ — در روزه چو نیست روی می نوشیدن
شمارهٔ ۶۸۳ — ای حکم ترا نهاده سرها گردن
شمارهٔ ۶۹۱ — ای دل کاری که نیست در خورد مکن
شمارهٔ ۶۹۰ — در عرضگه سپاهت ای شاه ز من
شمارهٔ ۶۸۹ — مسکین دلم از درد نهانی دیدن
شمارهٔ ۶۹۲ — ای مهر بتاب و رحمتی بر من کم
شمارهٔ ۶۹۳ — ای دل، بخیال یار خرسندی کن
شمارهٔ ۶۹۴ — همواره تو این غارت دلها می کن
شمارهٔ ۶۹۵ — ای یاد تو تسبیح زبان و لب من
شمارهٔ ۶۹۶ — دانی که چه مدّتست ای دلبر من
شمارهٔ ۶۹۹ — ای شادی آن عهد که بودت غم من
شمارهٔ ۶۹۸ — شد دیده بعشق رهنمون دل من
شمارهٔ ۶۹۷ — ای خاک درت مایۀ آرایش من
شمارهٔ ۷۰۱ — گر رنجه کنی قدم بپرسیدن من
شمارهٔ ۷۰۰ — ای هیچ نخورده غم بغم خوردن من
شمارهٔ ۷۰۲ — شمعم که شدست جان من دشمن من
شمارهٔ ۷۰۳ — من بودم دوش و یار سیمین تن من
شمارهٔ ۷۰۴ - و قال ایضاً فیه — کی خوش بود ای جان پسندیدهٔ من
شمارهٔ ۷۰۷ — ای وصف تو سرمایۀ گویایی من
شمارهٔ ۷۰۸ — ای یاد غمت مونس تنهایی من
شمارهٔ ۷۰۹ — چون خواب نیاییم بدین چشم درون
شمارهٔ ۷۱۱ — هر شب ز غم تو ای غمت روز افزون
شمارهٔ ۷۰۶ — خرسند نشد یار بسر بازی من
شمارهٔ ۷۱۰ — جانا ز پی وصال چون گشت کنون
شمارهٔ ۷۱۲ — آن دل که نشد ز خطّت ای دوست برون
شمارهٔ ۷۰۵ — امروز منم زبیم جان نا ایمن
شمارهٔ ۷۱۳ — از خار چو آمد گل رنگین بیرون
شمارهٔ ۷۱۵ — فرّاش چمن باد شمالست اکنون
شمارهٔ ۷۱۴ — شد راز من و تو ای صنم فاش کنون
شمارهٔ ۷۱۶ — سبحان الله ز گردش چرخ برین
شمارهٔ ۷۱۷ — دیدی که ز ناز بودم ای ماه زمین
شمارهٔ ۷۱۹ — آن قامت همچو سرو آزاد به بین
شمارهٔ ۷۱۸ — گر رای تماشا کنی ای دل منشین
شمارهٔ ۷۲۰ — در دست شه آن ساغر غمکاه ببین
شمارهٔ ۷۲۵ — هر صبح که خندید زخندیدن او
شمارهٔ ۷۲۲ — شاهی که فلک بلندی اندوزد از او
شمارهٔ ۷۲۳ — آن شمع که آفت سرست افسر او
شمارهٔ ۷۲۱ — گفتی ز برای می که کمتر خور ازین
شمارهٔ ۷۲۸ — نه کوه گران پای بدارد با تو
شمارهٔ ۷۲۴ — خون گشت دلم ز زخم بی مرهم او
شمارهٔ ۷۲۷ — در ساغر می گوهر دیرینۀ او
شمارهٔ ۷۲۶ — مشکین سر زلف یا رو نازک تن او
شمارهٔ ۷۳۰ — در خلوت وصلت ای چو شکر لب تو
شمارهٔ ۷۳۲ — با آنکه بهیچ سان نیم در خور تو
شمارهٔ ۷۳۳ — تا آتش مرگ دود بر کرد از تو
شمارهٔ ۷۳۶ — ای مقصد آمال در و درگه تو
شمارهٔ ۷۳۱ — فخرست مرا از آن رخ فرخ تو
شمارهٔ ۷۲۹ — هرچند که رفت آبرویم با تو
شمارهٔ ۷۳۵ — ای رنج زمانه بهرۀ دشمن تو
شمارهٔ ۷۳۴ — بس سر که به عشق رفت بر باد از تو
شمارهٔ ۷۴۲ — تیغت که اجل همی بپرهیزد ازو
شمارهٔ ۷۴۰ — شد باد مطّرا گر پیرامن سرو
شمارهٔ ۷۴۱ — ای دل پی آرزو بسیار مرو
شمارهٔ ۷۴۳ — کس نیست که جان بنده برهاند ازو
شمارهٔ ۷۴۴ — داری سرعیش از در سودا درشو
شمارهٔ ۷۳۷ — هر سال که تشریف دهی چون گل نو
شمارهٔ ۷۳۸ — جامی که شراب ارغوانیست درو
شمارهٔ ۷۳۹ — آن شانه که از تو هست یک موی در او
شمارهٔ ۷۵۰ — یاران منا، چه بودتان از ناگاه
شمارهٔ ۷۵۱ — ای قامت تو چو روز در دی کوتاه
شمارهٔ ۷۴۸ — ای دوست اگر نیی ز حالم آگاه
شمارهٔ ۷۴۶ — از بند سخن لبم چو بگشاد گره
شمارهٔ ۷۴۵ — ای دل ره او می روی اوّل خون شو
شمارهٔ ۷۴۹ — ای راه وصال تو درازی کوتاه
شمارهٔ ۷۵۲ — بر رهگذرت بس که کنم تر سر راه
شمارهٔ ۷۴۷ — چون دید که رکد غمزۀ خیره سته
شمارهٔ ۷۵۶ — میآید و چهره از عرق تر کرده
شمارهٔ ۷۵۷ — بر خیره غرور خویش پیوست مده
شمارهٔ ۷۵۳ — هر گه که ز جور تو من دل خسته
شمارهٔ ۷۵۹ — اقبال تو باد دایم افزاینده
شمارهٔ ۷۶۰ — ای داد تو بر داد و دهش پاینده
شمارهٔ ۷۵۴ — ای بسته بکین من میان آهسته
شمارهٔ ۷۵۸ — ای قفل زبخل بردهان افگنده
شمارهٔ ۷۵۵ — شایستة هجر خدمتی نا کرده
شمارهٔ ۷۶۱ — ای بر قدم از رشته ر کو پیچیده
شمارهٔ ۷۶۳ — در کار تو صاحب نظران نظاره
شمارهٔ ۷۶۴ — ای بر دل من غم ترا دلسوزه
شمارهٔ ۷۶۲ — آن روی ترا هر که ز ناگه دیده
شمارهٔ ۷۶۷ — گفتا که چو تنها شوی اندر خانه
شمارهٔ ۷۶۶ — مستش دیدم گرفته راه خانه
شمارهٔ ۷۶۸ — آن جام طرب شکار بر دستم نه
شمارهٔ ۷۶۵ — ماییم به دست دل گرفتار همه
شمارهٔ ۷۶۹ — تا چند می و ساغر و ساقی طلبی؟
شمارهٔ ۷۷۱ — گل گرچه بنکوییست انگشت نمای
شمارهٔ ۷۷۰ — ای از تو مرا ذخیره ناکامی بس
شمارهٔ ۷۷۲ — ز آمد شدن تو گرچه باشم در وای
شمارهٔ ۷۷۴ — هان ای دل حیرت زدۀ بی سر و پای
شمارهٔ ۷۷۵ — هان ای دل هرزه گوی ناپابرجای
شمارهٔ ۷۷۳ — گز زآنکه ترا بکشتنم باشد رای
شمارهٔ ۷۷۶ — شد در سر کار این دل کار افزای
شمارهٔ ۷۸۴ — از بس که بلای دل ما می جستی
شمارهٔ ۷۷۹ — با چشم تو گفتم ایچ دستان منمای
شمارهٔ ۷۷۷ — با آنکه تن ضعیف من شمع آسای
شمارهٔ ۷۸۱ — این وادی زنده‌رود خون بایستی
شمارهٔ ۷۷۸ — در پنجه شدم با قدح مرد گرای
شمارهٔ ۷۸۳ — جانا خبرت نیست که دی در مستی
شمارهٔ ۷۸۰ — رشک آیدم ای دوست که هر نیم شبی
شمارهٔ ۷۸۲ — ای دل بشبی که با غمش بنشستی
شمارهٔ ۷۹۰ — پیوسته کنی تو از غم من شادی
شمارهٔ ۷۹۲ — از غایت جنگجویی و فتنه گری
شمارهٔ ۷۹۱ — گر دوش بتم تالۀ من بشنودی
شمارهٔ ۷۸۷ — در عشق ز کام دل چه در بایستی
شمارهٔ ۷۸۵ — امشب که نگارم از برای مستی
شمارهٔ ۷۸۶ — مشتاق بنیستی ّ من گر هستی
شمارهٔ ۷۸۹ — آن آب کزو بود دلم را شادی
شمارهٔ ۷۸۸ — دردیدۀ روزگارنم بایستی
شمارهٔ ۸۰۰ — بر شخص تو چون کرد زیان بیماری
شمارهٔ ۷۹۴ — گر بردارم بی تو سر از بیناری
شمارهٔ ۷۹۶ — بر رغم من ار گرفته بودی یاری
شمارهٔ ۷۹۷ — زلفی که بدوست هر دلی را کاری
شمارهٔ ۷۹۵ — زلف تو که دید آن بصورت ماری
شمارهٔ ۷۹۸ — زلفی که چو روز من سیه می داری
شمارهٔ ۷۹۹ — گر باز آیی دلم بمن باز آری
شمارهٔ ۷۹۳ — زلف تو که چون او نبود خیره سری
شمارهٔ ۸۰۳ — چشمت بکر شمه از سر طنازی
شمارهٔ ۸۰۶ — در بند جهان مباش و آزاد بزی
شمارهٔ ۸۰۵ — شادی مطلب دلا برو شاد بزی
شمارهٔ ۸۰۴ — ای کرده رخت بماه و اختر بازی
شمارهٔ ۸۰۸ — گرچه نکشم طمع سوی هرچیزی
شمارهٔ ۸۰۷ — زیبد اگر از تنگدلی بگریزی
شمارهٔ ۸۰۱ — هر لحظه به دیگر نظرم می نگری
شمارهٔ ۸۰۲ — ای غنچه که خنده هر دم از سر گیری
شمارهٔ ۸۱۲ — چون نیست شکر لبی که بخشد بوسی
شمارهٔ ۸۱۳ — زین گونه که تو بدل ربایی فاشی
شمارهٔ ۸۱۴ — با دل گفتم تو باری آخر نیکی
شمارهٔ ۸۱۰ — ما راست دلی که نیست خالی نفسی
شمارهٔ ۸۰۹ — هیچ افتدت ای جان که مرا برخیزی
شمارهٔ ۸۱۱ — درجنگ ترا بیازمودیم بسی
شمارهٔ ۸۱۵ — تا یافت دلم بزلف تو نزدیکی
شمارهٔ ۸۱۶ — ای گشته فراخ از دهنت دلتنگی
شمارهٔ ۸۱۷ — آن دل که بدی سغبۀ هر دلگسلی
شمارهٔ ۸۱۸ — ای خام که عادتت بود سنگدلی
شمارهٔ ۸۲۱ — بگذشت بمن رشک بتان چگلی
شمارهٔ ۸۲۲ — چون حاصل کارماست بی فرجامی
شمارهٔ ۸۲۴ — تنها ام و کاشکی تنی داشتمی
شمارهٔ ۸۲۰ — چون نیست چمن زرنگ و بویی خالی
شمارهٔ ۸۲۳ — بیهوده نهاده ایم برخود نامی
شمارهٔ ۸۱۹ — چون نیست حدیث وصلت از زر خالی
شمارهٔ ۸۲۶ — گر من ز زمانه حاصلی داشتمی
شمارهٔ ۸۳۰ — پیوسته ز بهر شهوت جسمانی
شمارهٔ ۸۳۲ — گه می خوانی مرا و گه می رانی
شمارهٔ ۸۲۵ — خود را سگ کویت ار نپنداشتمی
شمارهٔ ۸۲۸ — از نور یقین ار بمثل روشنمی
شمارهٔ ۸۲۹ — یار آمد دوش و کردمش مهمانی
شمارهٔ ۸۲۷ — در جنگ غمت گر نه زبون آمدمی
شمارهٔ ۸۳۱ — بی آنکه بآمدن قدم رنجانی
شمارهٔ ۸۳۸ — هر دم زدنی بجور آهنگ کنی
شمارهٔ ۸۳۹ — یک ذره ز آزار دلم کم نکنی
شمارهٔ ۸۴۰ — گل رفت بدریورۀ هر انجمنی
شمارهٔ ۸۳۴ — ای دوست مرا اگر چه دشمن دانی
شمارهٔ ۸۳۳ — خواهی که جهان زیروز بر گردانی
شمارهٔ ۸۳۵ — با کافر اگر جنگ به شمشیر کنی
شمارهٔ ۸۳۶ — گاهی بخودم چو زلف گستاخ کنی
شمارهٔ ۸۳۷ — هر لحظه زبان خود چو شمشیر کنی
شمارهٔ ۸۴۱ — چون بر تو نباشد اعتماد سخنی
شمارهٔ ۸۴۲ — هم بر سر آن نیی که ما را بینی
شمارهٔ ۸۴۵ — آمد گل و بلبلی ز دنبالۀ اوی
شمارهٔ ۸۴۳ — تیری، که چو در خود کشمت دور شوی
شمارهٔ ۸۴۷ — هر دم ز برم رخت نوردی بروی
شمارهٔ ۸۴۶ — خوش باش که تا نه بس ازینجا بروی
شمارهٔ ۸۴۴ — بر خاک در تو دوش ای سلسله موی
شمارهٔ ۸۴۸ — شخصی دارم دلی خراب اندر وی
شمارهٔ ۸۵۶ — مشتاق توام ، روی بمن ننمایی
شمارهٔ ۸۵۵ — مانند گل دو رنگی ای بینایی
شمارهٔ ۸۵۴ — ای سرو که سر بر آسمان می سایی
شمارهٔ ۸۵۱ — دل در سر زلف تونه زان بست رهی
شمارهٔ ۸۵۲ — دستی که بر او همی می ناب نهی
شمارهٔ ۸۵۰ — با آنکه بکس دست بپیمان ندهی
شمارهٔ ۸۴۹ — دی گفت مرا حدیث من کمتر گوی
شمارهٔ ۸۵۳ — من پیرو کهن گشته ز جان فرسایی
شمارهٔ ۸۵۸ — یک روز بکوی عاشقان بر نایی
شمارهٔ ۸۵۹ — کی بر کنم از تو من دل ای بینایی
شمارهٔ ۸۵۷ — گل گرچه کند دعوی شهر آرایی
شمارهٔ ۸۶۴ — زلف تو چو بروی تو افتد گویی
شمارهٔ ۸۶۱ — در هر عمری دمی که دمساز آیی
شمارهٔ ۸۶۲ — گوی انگلۀ قباچه گر بگشایی
شمارهٔ ۸۶۰ — گه خصم شوی مرا و گه یار آیی
شمارهٔ ۸۶۳ — آگاه ز حال من سر گشته نیی
شمارهٔ ۸۶۵ — ای بی خبر از عاشق شیدا که تویی
شمارهٔ ۸۶۷ — ای مشک تو باری ز کجا آمده‌ای؟
شمارهٔ ۸۶۶ — ای ترک چرا چهره برافروخته‌ای