شمارهٔ ۱۱۷ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی‌های طبیعت و شباهت‌های آنها با ویژگی‌های خود اشاره می‌کند. او از یک گیاه خشک زرد رنگ سخن می‌گوید که مانند چهره‌اش است و همچنین به پل شکسته و آب روان اشاره می‌کند که شباهت به چشم و ابروی او دارد. این توصیف‌ها نشان‌دهنده ارتباط عمیق شاعر با طبیعت و احساساتش است.