شمارهٔ ۱۳۰ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت احساسات درونی خود را بیان می‌کند. او از عشق و آتش شمعی یاد می‌کند که دلش را می‌سوزاند، اما این آتش زندگی‌اش را زنده‌تر می‌کند. با وجود اینکه جسم او خسته و فرسوده است، اما جانش همچنان پویایی و شجاعت دارد. به‌عبارتی، زبان او همواره در تلاش است تا این احساسات را ابراز کند، مانند شعله‌ای که به نور می‌افزاید.