شمارهٔ ۱۳۲ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ناراحتی و درد خود سخن می‌گوید. او می‌گوید که در دل شب، صدای ناله و زاری او به گوش می‌رسد و حتی کسانی که خوابند نیز از حال او بیدار می‌شوند. اگر چشمان معشوق از درد او بی‌خبر است، این بی‌خبری خود نشان‌دهنده نوعی بیماری عاطفی است. به عبارتی، شاعر احساس می‌کند که دردش نه تنها او را آزار می‌دهد، بلکه بر دیگران نیز تأثیر می‌گذارد.