شمارهٔ ۱۳۳ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
تا ظن نبری که در نکوئیت شکیست
یا چون رخ تو ستاره یی بر فلکیست
در بی آبیّ و شوخی و تیغ زدن
خورشید سپهر و چشم تو هر دو یکیست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این ابیات، شاعر به زیبایی و نیکویی چهره معشوق اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که نباید در نیکویی او شک کرد. همچنین به مقایسه نور خورشید با چشمان معشوق می‌پردازد و می‌گوید که هر دو در درخشندگی و زیبایی یکسان هستند. در واقع، معشوق را به ستاره‌ای در آسمان و خورشید در آسمان تشبیه می‌کند و می‌خواهد نشان دهد که زیبایی او همچون نور خورشید درخشنده است.