شمارهٔ ۱۵۴ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، بلبل که به خاطر دلشکسته‌اش به شدت نالان و غمگین است، از شاخ درخت آواز می‌خواند. او مانند ابرها که از درد و محنت می‌بارند، گریان است. دیگران می‌گویند که جهان زیباست، اما بلبل می‌بیند که این زیبایی در واقع به مانند یک محفل ماتم و اندوه است.