شمارهٔ ۲۰۶ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این غزل، شاعر به زیبایی و جذابیت گل اشاره می‌کند که به طور طبیعی خوب و دلپذیر است. سپس معشوقه بلبل، که صدای دلنوازی دارد، در کنار آن قرار می‌گیرد. وقتی گل بر چهره معشوقه می‌نگرد، ابتدا با خنده به او نزدیک می‌شود، اما پس از دیدن او، به گریه و شرم می‌افتد. این شعر به زیبایی‌های این دو موجود و احساسات پیچیده‌ای که میان آن‌ها وجود دارد، پرداخته است.