شمارهٔ ۲۰۹ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به این موضوع می‌پردازد که در زندگی، زمانی که روزگار چیزی به ما می‌دهد، در واقع در نهایت فقط به دنبال گرفتن جان و زندگی‌مان می‌باشد. به گفته شاعر، هیچ چیز بدون سختی و زحمت به ما داده نمی‌شود و در واقع هر آنچه که به دست می‌آوریم، مانند گل‌های بی‌خار نیست و به نوعی بی‌مقدار است. در نهایت، همه چیز گذراست و مهم‌ترین چیز زندگی است که در نهایت از ما گرفته می‌شود.