شمارهٔ ۲۱۳ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این ابیات بیانگر عواطف عمیق شاعرانه است. شاعر از بی‌خوابی و نگرانی‌های ناشی از دوری معشوق صحبت می‌کند و می‌گوید که بدون وجود او نمی‌تواند آرامش یابد. او تأکید می‌کند که بیداری و در انتظار معشوق بودن، برایش به اندازه‌ای دردناک است که حتی خواب را نیز فراموش کرده است. در نهایت، احساساتش به جایی می‌رسد که چشمانش از اشک پر شده و آرامش را نمی‌تواند تجربه کند.