شمارهٔ ۲۲۹ کمال‌الدین اسماعیل
کمال‌الدین اسماعیل / رباعیات / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)
دوش آن دل خون گشتۀ محنت پرورد
جان هم بغم تو داد بر بستر درد
چشمم بنخفت تا برو آبی ریخت
پس هم بسر کوی تو در خاکش کرد
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، گویا شخصی با دل شکسته و پر از درد درباره محنتی که متحمل شده صحبت می‌کند. او جانش را به خاطر غم معشوقش داده و تا زمانی که خوابش برده، چشمانش با اشک پر شده است. سپس، او به کوی محبوبش رفته و در خاک آنجا خوابیده است.