شمارهٔ ۲۶ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی‌های طبیعی مانند برگ‌ها و نواهای خوش اشاره می‌کند و از مخاطب می‌خواهد که برخیزد و از میوه‌های درخت بخورد. او به این نکته اشاره می‌کند که اگر کسی از این میوه‌ها نخورده باشد، بهتر است به جای آن خوراکی‌ مانند حلوا را که در دیگ چوبی است، تجربه کند. به نوعی، دعوت به لذت بردن از نعمت‌های طبیعت و شادابی زندگی است.