شمارهٔ ۲۷۳ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر بیان می‌کند که نه عقلش قادر به کنترل اوضاع است و نه دلش توانایی صبوری دارد. او از احساسی عمیق و درد شدید صحبت می‌کند که به اندازه‌ای است که اشکی که از دلش به وجود آمده، همیشه در چشمانش حاضر است. این احساسات نشان‌دهنده‌ی یک ناتوانی عاطفی و درونی است که شاعر درگیر آن است.