شمارهٔ ۲۹۵ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات، شاعر از علاقه و توجه به کسی صحبت می‌کند که با محبت و سلام او راضی شده است. او از طرف مقابل می‌خواهد که ناگهان او را رها نکند، زیرا این کار ممکن است موجب ناراحتی و از دست رفتن او شود. همچنین، اشاره به این دارد که مدت زیادی است که طرف مقابل او را فراموش کرده و امیدوار است که این عدم توجه باعث مشکلات نشود.