شمارهٔ ۳۲۲ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر بیان می‌کند که هر معنای زیبایی که دلش خواسته، قصد دارد از آن نکته‌گویی کند. اما وقتی متوجه می‌شود که لبانش به خاطر نرسیدن به خواسته‌اش در دورانی از حسرت محبوس است، تمام آن معانی را از نظرش دور می‌کند.