شمارهٔ ۳۶ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، گویا شاعر به دل می‌گوید که وقتی روز امید فرا می‌رسد، هیچ چیز از وصل آن فرد شیرین‌لب به یادش نمی‌ماند. او از دل می‌خواهد که قبل از آنکه اشک‌ها چشمش را تار کند، دوباره روشنایی و روشنی را جستجو کند.