شمارهٔ ۳۹۷ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر بیانگر وابستگی و عشق عمیق خود به معشوق است. او می‌گوید که چشم معشوق همیشه در نظر او زنده و پرمعنا خواهد بود و آرزوی آب و زندگی برای خود و معشوق دارد. او نگران است که مبادا معشوق او را رها کند، زیرا این جدایی برای او دردناک خواهد بود. در نهایت، شاعر به این نکته اشاره می‌کند که بهتر است معشوق در این رابطه کمتر در ترس و نگرانی باشد.