شمارهٔ ۴۵۲ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بخش از شعر بیانگر احساس ناخوشی و نارضایتی از زندگی است. شاعر به وجود خود از عدم و همچنین به تلخی‌های زندگی اشاره می‌کند و معتقد است که حتی جستجوی خوشبختی نیز به مرگ و زندگی، که هر دو ناخوشایند به نظر می‌رسند، منجر می‌شود. به طور کلی، احساس یأس و ناامیدی در این ابیات به وضوح حس می‌شود.