شمارهٔ ۴۶۳ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به وصف زیبایی و هنر است. شاعر با استفاده از تصاویری، زن را به عنوان یک هنرمند مقایسه می‌کند، به طوری که او به مانند دیباگری در حال نقش‌بندی زیبا است. در ادامه، اشاره‌ای به سازندگان صوتی و زیبایی‌سازی می‌شود، همچنین به مینا (ظرفی زیبا) و ارتباط آن با ساقی (آب‌نما) نیز اشاره می‌شود. در نهایت، اشاره می‌شود که با زیبایی و هنر می‌توان از آنچه در اطراف است بهره‌برداری کرد.