شمارهٔ ۴۸۳ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این بیت بیانگر این است که شاعر از طمع و حرص خود پی برده و تصمیم می‌گیرد که به قناعت و پرهیز از زرق و برق زندگی بپردازد. او می‌داند که انسان هر چقدر هم که بخواهد، همیشه حس نیاز و گرسنگی در او وجود دارد و روز به روز به این نیازها افزوده می‌شود. لذا بهتر است که به قناعت و ساده‌زیستی روی آورد.