شمارهٔ ۵۲۰ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این چهار خط از احساس تلخ جدا بودن از معشوق سخن می‌گوید. او می‌گوید که بدون عشق معشوق، حتی آرامش و آسایش برایش زهرآگین شده است. آسایش واقعی او تنها در دم صبح هنگامی که نسیم بیدار می‌شود وجود دارد، اما در عین حال، این آسایش هم تحت تاثیر بیماری دلش به معشوق است.