شمارهٔ ۵۵۴ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به وصف حالتی عاشقانه می‌پردازد. او به غنچه‌ای می‌ماند که در عشق گرفتار شده و همیشه با لبانی پر از مهر و انکار مواجه است. این غنچه به زیبایی و جذابیت خود می‌بالد، اما همچنان طعمه‌ای از درد و رنج عشق را تحمل می‌کند که به نوعی نیش و خار دل او محسوب می‌شود. در اینجا تضاد میان زیبایی و درد عشق به خوبی نمایان است.