شمارهٔ ۵۶۵ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حالت انسانی می‌پردازد که در عین حال که در شادی و خنده به سر می‌برد، در درون خود غم و اندوهی پنهان دارد. شاعر با تشبیه خود به گل، به زیبایی و fragility انسان اشاره می‌کند که ممکن است ظاهری شاداب داشته باشد اما در باطن دچار مشکلات و مسائل مختلف است. به‌عبارتی، فرد در میان جمعیت و در زندگی روزمره، به‌ناچار احساسات متناقضی را تجربه می‌کند.