شمارهٔ ۵۶۶ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به لحظه‌ای اشاره می‌کند که باید از چیزهایی که به آن‌ها وابسته است، دل بکند. او با نماد "قندیل" به روشنی و روشنایی اشاره دارد و می‌گوید که همانند آب که بر دهان سنگین است، روزه‌داری با سنگ‌اندازی مواجه می‌شود. در واقع، متن به تلاشی برای ایجاد تغییر در وضعیت فعلی و ناپایداری آن می‌پردازد.