شمارهٔ ۵۷۹ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به یادآوری یک عهد و پیمان می‌پردازد که در گذشته به شادی و خوش‌گذرانی مشغول بوده و هرگز ترسی از نوشیدن شراب نداشته است. اکنون اما، با وجود اینکه هنوز به زندگی‌اش ادامه می‌دهد، احساس می‌کند که به نوعی دچار محدودیت و مشکل شده است، به طوری که به جای لذت، در پس ظاهری نیکو، دچار دردسر و چالش شده است.