شمارهٔ ۶۶۷ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از نرگس که در انتظار گل بود صحبت می‌کند. او در حالی که به چمن نگاه می‌کند، سرخ گل را می‌بیند و به نرگس می‌گوید که چشمانش روشن و پر از خواب و خیال است. شعر به زیبایی و امیدواری انتظار و زیبایی نگاه کرده است.