شمارهٔ ۶۹۸ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق خود سخن می‌گوید که دلش را پر از غم کرده است. او از طرف معشوق می‌خواهد که اگر روزی دلی از او نماند، جنون و دردش را از چشمانش بخوانند و آگاه شوند که دلش چقدر رنجیده و غمگین است.