شمارهٔ ۷۲۳ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف حالاتی از عشق و غم می‌پردازد. شاعر می‌گوید که شعله شمعی که روشنایی‌اش به سر معشوق می‌رسد، از اشک‌های اندوه او فربه و پرنور می‌شود. شمع، به نوعی نماینده عشق و احساسات است و گریۀ شاعر به نوعی با طنازی و تلخی همراه است. در نهایت، اشاره می‌کند که سرنوشت و قضاوت معشوق، باعث حس سردی و اندوه در دل او شده است.