شمارهٔ ۸۰۳ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این ابیات شاعر به زیبایی چشم یک معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که این زیبایی از سر شیطنت و بازیگوشی نشأت می‌گیرد. او به یاد شبی می‌افتد که معشوق به او نزدیک شده و با نگاهش قلبش را به بازی گرفته است. شاعر حسرت می‌خورد که آیا چشم معشوق چیزی جز این بازیگوشی و طنازی دیده است یا نه.