شمارهٔ ۸۴۷ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف لحظه‌ای از عشق و زیبایی می‌پردازد. شاعر از محبوب خود می‌خواهد که هر لحظه به نزد او بیاید و بماند، اما او تنها در لحظاتی کوتاه در کنار اوست و سپس می‌رود. تشبیه محبوب به غنچه‌ای است که در آغاز نقاب بسته دارد و وقتی آن را باز می‌کند، زیبایی‌اش نمایان می‌شود، اما باز هم از شاعر دور می‌گردد. در مجموع، حس انتظار و دلتنگی در این اشعار مشهود است.