شمارهٔ ۸۵۱ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این بیت به عشق و وابستگی خود به معشوق اشاره دارد. او می‌گوید دلش به زلف‌های معشوق گره خورده و نمی‌توان آن را رها کرد. شاعر احساسات مختلفی را تجربه می‌کند؛ گاهی در کنار معشوق آرام می‌نشیند و گاهی نیز با دستان او بازی می‌کند. این تصویرسازی نشان‌دهنده‌ی شدت عشق و وابستگی عمیق شاعر به معشوق است.