شمارهٔ ۸۶۳ کمال‌الدین اسماعیل

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساس گم‌گشتگی و عشق شاعر است. شاعر به طرف مقابل خود می‌گوید که تو حال من را نمی‌دانی و نمی‌دانی که عشق چطور مرا دگرگون کرده است. او از طرف مقابل می‌خواهد که رویش را از او نگرداند و بابت این که روزگار به او اجازه داده دوباره به او نگاه کند، شکرگزاری می‌کند.