شمارهٔ ۴ افسر کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از ساقی می‌خواهد که غم‌ها و اندوه‌های زندگی را از دلش برهاند. او به زیبایی و جذابیت معشوقه‌اش اشاره می‌کند و حسرت می‌خورد که چنین پیکری در لباس پنهان شده است. شاعر از او می‌خواهد که زهر و شکر را با هم به کام او بریزد و به دلِ عاشق دشنام ندهد. او به تضاد و کشمکش میان عشق و دین، روز و شب، و زیبایی و زشتی اشاره می‌کند و این دوگانگی را در معشوق به تصویر می‌کشد. شاعر سپس از معشوق می‌خواهد که زلف‌هایش را بیافشاند و صبر و آرامش را از او نخواهد، چرا که دلش به عشق او آشفته است. در نهایت، به افسری که سنگدل است می‌گوید که چرا مرغ اسیر را در قفسی که ساخته، می‌کشد.