غزلیات — دیوان اشعار افسر کرمانی

Name: غزلیات — دیوان اشعار افسر کرمانی
Author: افسر کرمانی

افسر کرمانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

شمارهٔ ۱ — ای صورت تو معنی والشمس والضحی
شمارهٔ ۴ — برخیز و بزدای از دلم، ساقی غم ایام را
شمارهٔ ۲ — ای لب لعل تو روح بخش مسیحا
شمارهٔ ۳ — بیا که بی تو، مرا روزگار شد، یارا
شمارهٔ ۷ — به غم دوست فکندیم دل خرّم را
شمارهٔ ۶ — ای که داری هوس لعل لب جانان را
شمارهٔ ۵ — در پیرهن ای ماه نهفتی بدنی را
شمارهٔ ۸ — در بزم چمان آمده سرو چمن ما
شمارهٔ ۱۰ — بر فرق کوه اگر بزنم برق آه را
شمارهٔ ۱۱ — بهر پا بستن دل زلف گره‌گیر دوتا
شمارهٔ ۱۲ — ای مایه خرّمی جهان را
شمارهٔ ۱۳ — در دام گرفتند و شکستند پرم را
شمارهٔ ۹ — از دیده چکد قطره خون جگر ما
شمارهٔ ۱۵ — هر آن مرغی که می‌بندند در گلزار بالش را
شمارهٔ ۱۴ — به حریم کوی دلبر که برد پیام ما را
شمارهٔ ۱۶ — بیا ساقی کرم کن جام می را
شمارهٔ ۲۱ — بگو صیاد ما، در دام ریزد دانه ما را
شمارهٔ ۲۲ — بر قتل من خسته، اگر بسته میان را
شمارهٔ ۲۴ — تا گریزد طرب از کلبه ویرانه ما،
شمارهٔ ۲۳ — جز ماه من که هشته به تارک کلاه را
شمارهٔ ۱۷ — در آن گلشن، که آرند از قفس بیرون هزارش را،
شمارهٔ ۱۸ — گلی کز اشک خونین، باغبان داده است آبش را
شمارهٔ ۱۹ — خوش آن بلبل که بگشایند در گلزار دامش را
شمارهٔ ۲۰ — عشق برتافت چنان صبر و شکیبایی را
شمارهٔ ۲۷ — ای سایه سعادت و ای مایه شکیب
شمارهٔ ۳۰ — ای که نرسته در چمن سرو به دلربائیت
شمارهٔ ۲۸ — ای آفتاب از مه رویت در التهاب
شمارهٔ ۲۹ — ای که به کوی مهوشان بار فتاده در گلت
شمارهٔ ۳۱ — ای قامت دلجوی تو، آشوب قیامت
شمارهٔ ۳۲ — آن کو به تو بخشید چنین لطف و صباحت
شمارهٔ ۲۶ — زلفا، تو کانهمه شکن و تار داریا
شمارهٔ ۲۵ — ای کرده بنا چشم تو عاشق فکنی را
شمارهٔ ۳۹ — ما را به سراپرده گل رفت اشارت
شمارهٔ ۳۴ — ای بی وفا که عمری سازیم با جفایت
شمارهٔ ۳۵ — امروز همه خرّمی دولت دین است
شمارهٔ ۳۳ — غم نیست گر نه ما را دور فلک به کام است
شمارهٔ ۳۶ — ای که لبت کوثر و رویت بهشت
شمارهٔ ۳۷ — خوش میرود بناز و صدش دیده در قفاست
شمارهٔ ۴۰ — ساقی به سر ما هوس شرب مدام است
شمارهٔ ۳۸ — زمان سرکشی عشق و گاه شرب مدام است
شمارهٔ ۴۱ — عید است و مرا در طلب باده شتاب است
شمارهٔ ۴۵ — گشتیم همه عالم و جای دگری نیست
شمارهٔ ۴۴ — ای ماه وشان همه غلامت
شمارهٔ ۴۳ — ای چرخ زمین آستانت
شمارهٔ ۴۲ — شکر شده عالمی ز قندت
شمارهٔ ۴۸ — روی و لب و تن و ذقن یار نازک است
شمارهٔ ۴۶ — مهر چهری که منور بصر کوکب از اوست
شمارهٔ ۴۷ — آن که در عشق بتان هر نفسش فریاد است
شمارهٔ ۵۰ — خرم دلی که کشته تیغ جفای توست
شمارهٔ ۵۲ — ما را طمع ز ساقی مجلس شراب توست
شمارهٔ ۵۱ — ما را هوای باده یاقوت‌فام توست
شمارهٔ ۵۴ — جز ملک محبت به جهان مملکتی نیست
شمارهٔ ۴۹ — ای، دل ما غرق خون از نوک تیرت
شمارهٔ ۵۶ — ابر نیسان به چمن بار دگر باران ریخت
شمارهٔ ۵۳ — در کنگر سپهر، هنر داستان ماست
شمارهٔ ۵۵ — چون سرو دلارای قدت در چمنی نیست
شمارهٔ ۶۰ — مهر و وفا سرشته به آب و گل تو نیست
شمارهٔ ۵۸ — نوبهار آمد و هرکس به هوای چمن است
شمارهٔ ۶۱ — هیچ می‌دانی مرا در بوته دل تاب نیست؟
شمارهٔ ۶۲ — ای که چون چشم بت من، حال بیماریت هست
شمارهٔ ۶۴ — زآن چشم پرخمار و از آن لعل می پرست،
شمارهٔ ۵۷ — حق انصاف عجب مملکتی مسکن ماست
شمارهٔ ۵۹ — ماه ما را آسمانی دیگر است،
شمارهٔ ۶۳ — بی زلف تو، چون قرار ما نیست،
شمارهٔ ۶۶ — شمشیر تو چشمه حیات است
شمارهٔ ۶۹ — زنده آن را نتوان گفت که جانی دارد
شمارهٔ ۶۷ — زلف، در آتش روی تو، چو در تاب شود
شمارهٔ ۶۸ — باز باد سحری بوی خوش یار آورد
شمارهٔ ۷۰ — آن که در بزم نه ساقی و نه جامی دارد
شمارهٔ ۷۲ — از درم باز کی آن دلبر طناز آید
شمارهٔ ۷۱ — ای خوش آن دیده، که از اشک نگاری دارد
شمارهٔ ۶۵ — تا شدم شیفته زلف تو آرامم نیست
شمارهٔ ۷۴ — این نکویان که سهی قامت و سیمین بدنند
شمارهٔ ۸۰ — هیچ گلستان، به روی یار نماند
شمارهٔ ۷۶ — تو را با لعل خندان آفریدند
شمارهٔ ۷۷ — روی پاک تو، در آیینه ادراک افتاد
شمارهٔ ۷۵ — وه که اگر پیام ما، صبحدمی صبا برد
شمارهٔ ۷۹ — با صبا نفحه جان از بر جانان آید
شمارهٔ ۷۸ — نه به دستگاه شهنشهی، نه به خوبیت ضرری رسد
شمارهٔ ۷۳ — آن گروهی که ز جان و دل ما خوب‌ترند
شمارهٔ ۸۵ — مرغ دل ما در قفست دانه ندارد
شمارهٔ ۸۶ — زلف سیه منه که حجاب قمر شود
شمارهٔ ۸۲ — عاشق نتوان گفت که در بند نباشد
شمارهٔ ۸۱ — این خون عاشق است همانا به جام شد
شمارهٔ ۸۸ — حاجتم از روی خوبان، جز تماشایی نباشد
شمارهٔ ۸۷ — عقرب سر زلفت، با قمر قرین باشد
شمارهٔ ۸۳ — به هر محفل که شمعی زآتش پروانه می‌سوزد
شمارهٔ ۸۴ — آنچه در مدرسه آموختم ایامی چند
شمارهٔ ۹۱ — غمی دارم به دل مدغم که در عالم نمی‌گنجد
شمارهٔ ۸۹ — زین شعله که رخسار تو افروخته دارد
شمارهٔ ۹۳ — وقت شد کاسکندر گل لشکر آرایی کند
شمارهٔ ۹۲ — زین سان که آن پیمان‌گسل، آغاز دستان می‌کند
شمارهٔ ۹۴ — ماه من از شرم بر خورشید اختر پرورد
شمارهٔ ۹۶ — مرا ز دست تو دانی،‌ چها بسر گذرد
شمارهٔ ۹۵ — خوبان که در آیینه رخ خود نگرانند
شمارهٔ ۹۰ — خط تو هاله‌صفت، ماه در میان دارد
شمارهٔ ۹۸ — از جان بگسل، صحبت جانانه به دست آر
شمارهٔ ۱۰۲ — کیست آن سرو صنوبر قد طوبی رفتار
شمارهٔ ۱۰۳ — ای ز شرم عارضت در کاستن جرم قمر
شمارهٔ ۹۹ — تهی شد کاسه از می، کیسه از زر
شمارهٔ ۱۰۰ — ما را، ز دل، اندر غم دلبر، گله بسیار
شمارهٔ ۱۰۱ — نظاره کردی بر کشتنم، نظاره دیگر
شمارهٔ ۱۰۴ — ای ز ماه طلعتت خورشید تابان شرمسار
شمارهٔ ۹۷ — شبی به شوخیم، آن ترک سیمتن بکشد
شمارهٔ ۱۰۹ — ای که بر ما گذری با همه کبر و غرور
شمارهٔ ۱۱۱ — پرورده نهان به مشک و کافور
شمارهٔ ۱۰۶ — ای که صد دل به یکی حلقه زلفت زنجیر
شمارهٔ ۱۰۷ — ای پناه هر فقیر و هر اسیر
شمارهٔ ۱۱۰ — ساقی بیار باده که آمد بهار باز
شمارهٔ ۱۱۲ — جان است اگر گرامی و عمر است اگر عزیز،
شمارهٔ ۱۰۵ — بسته بر قتل من آن ترک جفا پیشه کمر
شمارهٔ ۱۰۸ — چشم بدبین فلک بادا هم از روی تو کور
شمارهٔ ۱۱۷ — کسی کز عشق خوبان هیچ نبود صبر و آرامش
شمارهٔ ۱۱۶ — بود بیمار چشم یار و جان من پرستارش
شمارهٔ ۱۱۵ — پروانه را ز آتش دلها خبر بپرس
شمارهٔ ۱۱۴ — تا هست در تن من افسرده جان نفس،
شمارهٔ ۱۱۹ — وه چه خوش است گلشن و باد خوش بهاریش
شمارهٔ ۱۱۳ — در کشورم کشید سپه پادشاه باز
شمارهٔ ۱۲۰ — آن که قرار ما بود قصه آشنائیش
شمارهٔ ۱۱۸ — هر آن بلبل که آمد بوستان دیدار صیادش
شمارهٔ ۱۲۳ — هرکه نبود گل نورسته به گلشن چو منش
شمارهٔ ۱۲۸ — آتش زنم ز عشق گر این سان به جان خویش
شمارهٔ ۱۲۴ — آن که حیرانیم افزود ز پا تا به سرش
شمارهٔ ۱۲۵ — آن که در دیده بینای من آمد جایش
شمارهٔ ۱۲۱ — آتش زنم ز عشق گر این سان به جان خویش
شمارهٔ ۱۲۷ — دارم هوای آن که روم در دیار خویش
شمارهٔ ۱۲۶ — بنازم خاک اقلیم سلیمان را که هر مورش،
شمارهٔ ۱۲۲ — روز هنگامه شه ما، صف مژگان سپهش
شمارهٔ ۱۳۳ — خوشا سودای عشق و روزگارش
شمارهٔ ۱۳۴ — ای که تو را ز شام مو، روی دمیده چون فلق
شمارهٔ ۱۳۶ — ماه من، ای بدر آفتاب شمایل
شمارهٔ ۱۳۵ — ای ماه پریچهر مطبوع خصایل
شمارهٔ ۱۲۹ — آیم از دیر مغان سرخوش و مست و مدهوش
شمارهٔ ۱۳۱ — بر دوش فکند زلف را دوش
شمارهٔ ۱۳۰ — چشمه حیوان بر ارباب هوش
شمارهٔ ۱۳۲ — دوش دیدم بر در میخانه پیر می‌فروش
شمارهٔ ۱۳۹ — مرحبا ای برید باد شمال
شمارهٔ ۱۴۲ — من که سودا زده روی توام
شمارهٔ ۱۴۱ — که می‌گوید که من دلبر ندارم
شمارهٔ ۱۴۳ — ای که بی کام لبت یک نفس آرام ندارم
شمارهٔ ۱۴۰ — حالت چشم تو و قصه بیماری دل
شمارهٔ ۱۳۷ — ای که در فکر مهندس، دهنت سرّ محال
شمارهٔ ۱۴۴ — یاد آن شب‌ها که در زلف تو ماهی داشتیم
شمارهٔ ۱۳۸ — تیری که زد به دشمن، ما را نشست بر دل
شمارهٔ ۱۴۸ — وقت آن است که از خانه به میخانه روم
شمارهٔ ۱۴۹ — عاشق و رند و میخواره من از عهد قدیم
شمارهٔ ۱۵۱ — غیر آن زلف پر از سلسله زنجیر ندارم
شمارهٔ ۱۵۰ — تا به دامان تو من دست تولا زده‌ام
شمارهٔ ۱۵۲ — تذرو باغ توام، دل به شاخ سرو که بندم
شمارهٔ ۱۴۶ — چو ماه روی تو را در خیال می نگرم
شمارهٔ ۱۴۵ — یاد ایامی که در کوی تو کاری داشتیم
شمارهٔ ۱۴۷ — چو یاد خوی تو آید در آتش سخنم
شمارهٔ ۱۵۶ — من دیوانه، که در حلقه عشاق توام
شمارهٔ ۱۵۹ — از نوا کم نکنم، تا نکند آزادم
شمارهٔ ۱۵۷ — با تو صنوبر خرام، کرده قیامت قیام
شمارهٔ ۱۶۰ — ما که از صهبای جام عشق تو مستیم
شمارهٔ ۱۵۸ — قدح را در کف ساقی، ز حسرت خون جگر کردم
شمارهٔ ۱۵۴ — برق عشقت را، چنان در استخوان آورده‌ام
شمارهٔ ۱۵۵ — بسکه لعل و گهر دیده به دامن دارم
شمارهٔ ۱۵۳ — به ترک ساقی و صهبا، هزار توبه ببستم
شمارهٔ ۱۶۷ — دوش از درم درآمد، آن سرو سیمتن
شمارهٔ ۱۶۸ — تا چند جفا باما‌، یک ره ز وفا دم زن
شمارهٔ ۱۶۵ — چه حاجتم بود از جام باده من که مدامم
شمارهٔ ۱۶۶ — ای صبا از ره یاری سوی یارم گذری کن
شمارهٔ ۱۶۲ — ای چشمه خورشید تو، آسایش جانم
شمارهٔ ۱۶۴ — تا عشق را قدم بسرکو نهاده ایم
شمارهٔ ۱۶۳ — تا به روی تو شد دیده بازم
شمارهٔ ۱۶۱ — عیبم مکن امروز که دستار ندارم
شمارهٔ ۱۶۹ — تا چند سخن از عقل، از عشق دلا دم زن
شمارهٔ ۱۷۱ — زآن قد چون صنوبر و زآن روی چون سمن،
شمارهٔ ۱۷۲ — ای بوستان لاله رویت بهار من
شمارهٔ ۱۷۳ — ای ذره های کوی تو خورشید منظران
شمارهٔ ۱۷۴ — باورم نیست که باشد چمنی بهتر از این
شمارهٔ ۱۷۵ — خوب دیدیم و نباشد نظری بهتر از این
شمارهٔ ۱۷۶ — بشکست سنگ محنت عشق تو نام من
شمارهٔ ۱۷۰ — اگر سری است با گلت، به عارض نگار بین
شمارهٔ ۱۸۲ — گر آن دو زلف عنبرین به رخ شود نقاب تو
شمارهٔ ۱۷۷ — گیسو به رخ بیفکن و مه را نقاب کن
شمارهٔ ۱۷۹ — بیا، تصرف در صنعت سکندر کن
شمارهٔ ۱۸۳ — بهار آمد و در باغ، لاله شد چو پیاله
شمارهٔ ۱۷۸ — ای صنم نازنین، ناز تو بر جان من
شمارهٔ ۱۸۱ — خلاف تلخ‌کامی‌های دیرین
شمارهٔ ۱۸۰ — بوسی به من از آن لب و رخسار عطا کن
شمارهٔ ۱۸۴ — خم ابروی تو، هم کعبه و هم میخانه
شمارهٔ ۱۹۰ — صبا، به جانان اگر توانی،
شمارهٔ ۱۸۸ — شود آیا که ز ما حرف وفا گوش کنی
شمارهٔ ۱۸۶ — مرا امروز کاخ از بوستان به
شمارهٔ ۱۹۲ — هوای حلقه دامی، مرا نشاند به بامی
شمارهٔ ۱۹۱ — ای که اندر زلف مشکین پیچ و تاب انداختی
شمارهٔ ۱۸۷ — خوش‌تر است از دولت دنیا و عقبی وصل یاری
شمارهٔ ۱۸۹ — دلم به یک نظر آمد اسیر چشم سیاهی
شمارهٔ ۱۸۵ — یار ما، برماه از عنبر نقاب انداخته
شمارهٔ ۱۹۳ — داری ز چمن گر هوس حلقه دامی
شمارهٔ ۱۹۴ — چه خوش باشد شبی در سرزمینی،
شمارهٔ ۱۹۶ — عیب جنونِ من مکن ای که ندیده‌ای پری
شمارهٔ ۱۹۷ — ای که از قامت و رخ، حسرت سرو و قمری
شمارهٔ ۲۰۰ — نه در شرار رخ افکنده ای ز خال سپندی
شمارهٔ ۱۹۸ — ای سرو چه، ای ماه که، ای شوخ کدامی؟
شمارهٔ ۱۹۹ — گفتم قرین به روحی و با جان مقابلی
شمارهٔ ۱۹۵ — هرجا که تو بنشینی، صد فتنه برانگیزی
شمارهٔ ۲۰۱ — آیا بُوَد که روزی از دوستان بشیری