شمارهٔ ۷۱ افسر کرمانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به توصیف عشق و زیبایی معشوق می‌پردازد. شاعر از دیدگانش که پر از اشک است، می‌گوید و از دل آشفته‌اش به خاطر بیداد نسیم حرف می‌زند. او به زلف و روی معشوق اشاره می‌کند که خیال و آرزوی عاشقان را در روز و شب پر کرده است. شاعر اعتقاد دارد که هر کسی که چنین معشوقی داشته باشد، مانند یک شاه است و دلش در دام زلف قشنگ معشوق اسیر است. او همچنین به رنج و فراق ناشی از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که تا درد جدایی را تحمل نکند، نمی‌تواند از زیبایی‌های عشق لذت ببرد. در نهایت، شاعر بر این نکته تأکید می‌کند که عشق و شیفتگی او به معشوق طبیعی است و دیگران نیز درک خواهند کرد که عشق او چقدر عمیق است.