خضاب شاعر کسایی
کسایی مروزی / دیوان اشعار / وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)
از خضاب من و از موی سیه کردن من
گر همی رنج خوری، بیش مخور، رنج مبر!
غرضم زو نه جوانی است؛ بترسم که زِ من
خردِ پیران جویند و نیابند مگر!
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این بیت شاعر به زیبایی و جوانی خود اشاره می‌کند و می‌گوید که از رنگ کردن موها و خضاب کردن خود لذت می‌برد. او از مخاطب می‌خواهد که اگر رنجی دارد، بیشتر از آن را تحمل نکند. او نگران است که با گذر زمان و پیر شدن، دیگران از او هدایت و خرد بگیرند، اما انسان‌های پیر به او دسترسی نداشته باشند. در واقع، نگرانی او از پیری و ناتوانی در حفظ جوانی و زیبایی است.