کسایی مروزی
زندگی‌نامهٔ کسایی
مجدالدین ابوالحسن یا ابواسحاق کسائی مروزی از شاعران قرن چهارم و معاصر اواخر عهد سامانی و اوایل عهد غزنوی است. وی به سال ۳۴۱ هجری قمری در مرو به دنیا آمد. در آغاز شاعری مداح بود و مدح سلاطین زمان خود را می‌گفت ولی در اواخر عمر از این کار پشیمان شد. چنان که از اشعارش بر می‌آید، شیعی مذهب بوده است. از اشعارش حدود ۲۰۰ بیت باقی مانده است. وفات او را اندکی بعد از سال ۳۹۴ هجری قمری ذکر کرده‌اند. اشعار باقیمانده از کسایی به همت آقای مهرداد بیات به گنجور اضافه شده است.
آثار کسایی
شعرهای کسایی
- مرگ امیر — آن کس که بر امیر درِ مرگ باز کرد
- دشمنی مذهبی — هیچ نپذیری چون ز آل نبی باشد مرد
- به شاهراه نیاز — به شاهراه نیاز اندرون سفر مسگال
- جنازهٔ دوست — جنازهٔ تو ندانم کدام حادثه بود؟
- نرگس — نرگس نگر، چگونه همی عاشقی کند
- موی سپید و روی سیاه ... — چون سر من سپید دید بتم
- به نوبهار ... — به نوبهار جهان تازه گشت و خرم گشت
- سوگنامه — بادِ صبا درآمد، فردوس گشت صحرا
- مردم و زمانه — نانوردیم و خوار و این نه شگفت
- شعر و غزل — ای آن که جز از شعر و غزل هیچ نخوانی
- دولت سامانیان و بلعمیان — به وقت دولت سامانیان و بلعمیان
- آن خوشه های رز ... — آن خوشه های رز نگر آویخته سیاه
- شنبلید ، در میان خوید — بگشای چشم و ژرف نگه کن به شنبلید
- سرخ رویی و زرد رویی — نورد بودم، تا ورد من مُورَّد بود
- زلف معشوق — کمند زلف را ماند چو برهم بافتن گیرد
- صبح و نبید — صبح آمد و علامت مصقول بر کشید
- خواری مُرده — دانم که هیچ کس نکند مرثیت مرا
- نیلوفر کبود — نیلوفر کبود نگه کن میان آب
- نقش دوست — میانهٔ دل من صورت تو بیخ زده‌ست
- بهار — زاغ بیابان گزید خود به بیابان سزید
- گازُر — کوی و جوی از تو کوثر و فردوس
- خضاب شاعر — از خضاب من و از موی سیه کردن من
- دیده و اشک — دو دیدهٔ من و از دیده اشکِ دیدهٔ من
- مدح حضرت علی (ع) — مدحت کن و بستای کسی را که پیمبر