مخلوق پرستی و توبه از می کسایی
کسایی مروزی / دیوان اشعار / وزن: مفعول مفاعیل مفاعیل فعولن (هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف)
ای آنکه تو را پیشه پرستیدن مخلوق
چون خویشتنی را چه بری پیش پرسته ؟
گویی که به پیرانه سر از می بکشم دست
آن باید کز مرگ نشان یابی و دسته
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر شاعر به شخصی اشاره می‌کند که خود را می‌پرستد و نسبت به دیگران بی‌اعتناست. او می‌گوید که مانند کسی که در سنین پیری از نوشیدن شراب دست بکشد، باید از مرگ و نشانه‌های آن آگاه شود و به اصلاح رفتار خود بپردازد. در واقع، شاعر به اهمیت خودشناسی و توجه به حقیقت‌های زندگی اشاره می‌کند.