شمارهٔ ۸۶ - در رثاء امام شهاب الدین خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان دردها و مصائب قلبی شاعر می‌پردازد. او سوال می‌کند که زندگی و وجود چه ارزشی دارد وقتی که هوش و حواس از انسان می‌رود. دل او به شدت غمگین است و جانش در حال جوشش و ناآرامی است. شاعر خود را به بید سوخته تشبیه می‌کند که در میان آتش غم و اندوه، دیده‌اش اشکبار شده و نمی‌تواند آرام بگیرد. او از دل شکسته و رنجی که از بلایای زندگی می‌کشد سخن می‌گوید و بیان می‌کند که حتی در حالت خموشی، روحش بی‌قرار و ناآرام است. همچنین او به زخمی که از دست دادن امام شهاب می‌خورد اشاره می‌کند و از آلام او می‌نالد. شاعر با احساسی عمیق از غم و از دست دادن، به بیان حسرت و افسوس می‌پردازد و می‌گوید که حالش به گونه‌ای است که دلش گویی از راه گوشش بیرون می‌رود و این درد، سخت او را می‌آزارد. در نهایت به عشق و یادی که از معشوقه‌ی خود دارد اشاره می‌کند که این یاد، زخم و بار دیگر بر دل او می‌نشیند.