غزل شمارهٔ ۱۲۲ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید و از تأثیر عمیق آن بر روح و جان خود. او به زیبایی چهره معشوق اشاره می‌کند که مانند ماه درخشان است و می‌گوید هر کس که یاد او را در دل دارد، طعم شیرینی را چشیده است. همچنین، عشق را به عنوان یک درد و التهاب در دل خود توصیف می‌کند که حتی با زیبایی معشوق هم، همچنان وجود دارد. شاعر در نهایت به حال خود اشاره می‌کند و می‌گوید که اگرچه با زبان خود بیشتر از حد سخن می‌گوید، اما واقعاً احوالش نشان‌دهنده عمق عشق و دردش است.