غزلیات — دیوان اشعار خاقانی

Name: غزلیات — دیوان اشعار خاقانی
Author: خاقانی شروانی

خاقانی شروانی / دیوان اشعار

فهرست شعرها

غزل شمارهٔ ۸ — گر، نه عشق او قضای آسمانستی مرا
غزل شمارهٔ ۳ — خوش خوش خرامان می‌روی، ای شاه خوبان تا کجا
غزل شمارهٔ ۷ — به سر کرشمه از دل خبری فرست ما را
غزل شمارهٔ ۲ — طبعِ تو دم‌ساز نیست عاشقِ دل‌سوز را
غزل شمارهٔ ۱ — ای آتشِ سودایِ تو خون کرده جگرها
غزل شمارهٔ ۴ — رفتم به راه صفت دیدم به کوی صفا
غزل شمارهٔ ۶ — به زبان چرب جانا بنواز جان ما را
غزل شمارهٔ ۵ — ز خاک کوی تو هر خار سوسنی است مرا
غزل شمارهٔ ۱۲ — درد زده است جان من میوهٔ جان من کجا
غزل شمارهٔ ۱۴ — گر مدعی نه‌ای غم جانان به جان طلب
غزل شمارهٔ ۱۳ — سر به عدم درنه و یاران طلب
غزل شمارهٔ ۱۵ — مستِ تمام آمده است بر در من نیم شب
غزل شمارهٔ ۱۰ — اری فی‌النوم ما طالت نواها
غزل شمارهٔ ۱۶ — به یکی نامهٔ خودم دریاب
غزل شمارهٔ ۹ — ای پار دوست بوده و امسال آشنا
غزل شمارهٔ ۱۱ — جام می تا خط بغداد ده ای یار مرا
غزل شمارهٔ ۱۹ — کار عشق از وصل و هجران درگذشت
غزل شمارهٔ ۲۴ — کار گیتی را نوائی مانده نیست
غزل شمارهٔ ۲۳ — دل پیشکش تو جان نهاده است
غزل شمارهٔ ۲۱ — پای گریز نیست که گردون کمان‌کش است
غزل شمارهٔ ۲۰ — انصاف در جِبلَت عالم نیامده است
غزل شمارهٔ ۱۷ — ترک خواهش کن و با راحت و آرام بخسب
غزل شمارهٔ ۲۲ — تا جهان است از جهان اهل وفائی برنخاست
غزل شمارهٔ ۱۸ — رویم ز گریه بین چو گِلین کاهْ زیرِ آب
غزل شمارهٔ ۲۹ — زآتش اندیشه جانم سوخته است
غزل شمارهٔ ۲۷ — در این عهد از وفا بوئی نمانده است
غزل شمارهٔ ۲۸ — از کف ایام امان کس نیافت
غزل شمارهٔ ۲۶ — آگه نه‌ای که بر دلم از غم چه درد خاست
غزل شمارهٔ ۲۵ — اهل بر روی زمین جستیم نیست
غزل شمارهٔ ۳۰ — زخم زمانه را در مرهم پدید نیست
غزل شمارهٔ ۳۱ — چه آفتی تو که کمتر غم تو هجران است
غزل شمارهٔ ۳۲ — حصن جان ساز در جهان خلوت
غزل شمارهٔ ۴۰ — فرمان ملک چه ساحری ساخت
غزل شمارهٔ ۳۵ — در جهان هیچ سینه بی‌غم نیست
غزل شمارهٔ ۳۷ — من ندانستم که عشق این رنگ داشت
غزل شمارهٔ ۳۸ — چه نشینم که فتنه برپای است
غزل شمارهٔ ۳۳ — بخت بدرنگ من امروز گم است
غزل شمارهٔ ۳۹ — آن کز می خواجگی است سرمست
غزل شمارهٔ ۳۴ — طره مفشان که غرامت بر ماست
غزل شمارهٔ ۳۶ — مرا دانهٔ دل بر آتش فتاده است
غزل شمارهٔ ۴۳ — دست قبا در جهان نافه‌گشای آمده است
غزل شمارهٔ ۴۴ — ای باد صبح بین که کجا می‌فرستمت
غزل شمارهٔ ۴۷ — رخ تو، رونق قمر بشکست
غزل شمارهٔ ۴۸ — از حال خود شکسته دلان را خبر فرست
غزل شمارهٔ ۴۵ — لعل او بازار جان خواهد شکست
غزل شمارهٔ ۴۶ — دیدی که یار چون ز دل ما خبر نداشت
غزل شمارهٔ ۴۲ — عیسی‌لب است یار و دم از من دریغ داشت
غزل شمارهٔ ۴۱ — ای قوی دل به رفیع‌الدرجات
غزل شمارهٔ ۵۰ — روی تو دارد ز حسن آنچه پری آن نداشت
غزل شمارهٔ ۵۱ — به باغ وصل تو خاری رقیبِ صد ورد است
غزل شمارهٔ ۵۲ — تیره‌زلفا بادهٔ روشن کجاست
غزل شمارهٔ ۵۴ — شمع شب‌ها بجز خیال تو نیست
غزل شمارهٔ ۵۶ — ما به غم خو کرده‌ایم ای دوست ما را غم فرست
غزل شمارهٔ ۵۳ — دردی است درد عشق که درمان‌پذیر نیست
غزل شمارهٔ ۵۵ — سر سودای تو را سینهٔ ما محرم نیست
غزل شمارهٔ ۴۹ — زان زلف مشک رنگ نسیمی به ما فرست
غزل شمارهٔ ۶۳ — چه گویی ز لب دوست شکر وام توان خواست
غزل شمارهٔ ۶۴ — کیست که در کوی تو فتنهٔ روی تو نیست
غزل شمارهٔ ۵۷ — بس لابه که بنمودم و دل‌دار نپذرفت
غزل شمارهٔ ۶۲ — گر هیچ شبی وصل دلارام توان یافت
غزل شمارهٔ ۵۸ — شوری ز دو عشق در سر ماست
غزل شمارهٔ ۶۱ — عیسی‌لبیّ و مرده دلم در برابرت
غزل شمارهٔ ۶۰ — آن نازنین که عیسی دل‌ها زبان اوست
غزل شمارهٔ ۵۹ — دل شد از دست و نه جای سخن است
غزل شمارهٔ ۶۶ — مِی‌ خور که جهان حریف‌جوی است
غزل شمارهٔ ۷۰ — خه که دگرباره دل، درد تو در برگرفت
غزل شمارهٔ ۶۹ — خاکی‌دلم که در لب آن نازنین گریخت
غزل شمارهٔ ۶۵ — عشق تو قضای آسمانی است
غزل شمارهٔ ۶۷ — دل را ز دم تو وامْ روزی است
غزل شمارهٔ ۷۲ — هر که در عاشقی قدم نزده است
غزل شمارهٔ ۷۱ — به دو میگون لب و پسته دهنت
غزل شمارهٔ ۶۸ — ای دل به عشق بر تو که عشقت چه درخور است
غزل شمارهٔ ۷۹ — هر که به سودای چون تو یار بپرداخت
غزل شمارهٔ ۷۷ — به جائی رسید عشق که بر جای جان نشست
غزل شمارهٔ ۷۵ — یارب آن خال بر آن لب چه خوش است
غزل شمارهٔ ۸۰ — دلم در بحر سودای تو غرق است
غزل شمارهٔ ۷۳ — جو به جو عشقت شمار دم زدن بر من گرفت
غزل شمارهٔ ۷۶ — در عشق تو عافیت حرام است
غزل شمارهٔ ۷۸ — چرا ننْهم؟ نهم دل بر خیالت
غزل شمارهٔ ۷۴ — سر و زر کو که منت یارم جست
غزل شمارهٔ ۸۲ — علم عشق عالی افتاده است
غزل شمارهٔ ۸۷ — طریق عشق رهبر برنتابد
غزل شمارهٔ ۸۳ — فلک در نیکوئی انصاف دادت
غزل شمارهٔ ۸۶ — با او دلم به مهر و محبت نشانه بود
غزل شمارهٔ ۸۸ — عقل در عشق تو سرگردان بماند
غزل شمارهٔ ۸۵ — آن‌ها که محققان راهند
غزل شمارهٔ ۸۴ — بتی کز طرف شب مه را وطن ساخت
غزل شمارهٔ ۸۱ — بگشا نقاب رخ که ز ره بر در آیمت
غزل شمارهٔ ۹۵ — عذر از که توان خواست که دلبر نپذیرد
غزل شمارهٔ ۹۶ — عشق تو چون درآید شور از جهان برآید
غزل شمارهٔ ۹۱ — دل پیش خیال تو صد دیده برافشاند
غزل شمارهٔ ۹۰ — دولتِ عشقِ تو آمد عالمِ جان تازه کرد
غزل شمارهٔ ۸۹ — دل کشید آخر عنان چون مرد میدانت نبود
غزل شمارهٔ ۹۲ — صد یکِ حسن تو نوبهار ندارد
غزل شمارهٔ ۹۳ — تب دوشین در آن بت چون اثر کرد
غزل شمارهٔ ۹۴ — هر تار ز مژگانش تیری دگر اندازد
غزل شمارهٔ ۱۰۰ — هر زمانی بر دلم باری رسد
غزل شمارهٔ ۱۰۱ — عشاق بجز یارِ سرانداز نخواهند
غزل شمارهٔ ۹۸ — آن زمان کو زلف را سر می‌برد
غزل شمارهٔ ۹۷ — عشق تو به گرد هر که برگردد
غزل شمارهٔ ۱۰۲ — نگارینا به صحرا رو که صحرا حله می‌پوشد
غزل شمارهٔ ۱۰۳ — عشق تو به هر دلی فرو ناید
غزل شمارهٔ ۱۰۴ — فروغ جمالت نظر برنتابد
غزل شمارهٔ ۹۹ — سر نیست کز تو بر سر خنجر نمی‌شود
غزل شمارهٔ ۱۰۷ — حاشا که مرا جز تو در دیده کسی باشد
غزل شمارهٔ ۱۰۹ — جانا لب تو پیشکش از ما چه ستاند
غزل شمارهٔ ۱۱۱ — پردهٔ نو ساخت عشق، زخمهٔ نو درفزود
غزل شمارهٔ ۱۰۵ — خوی او از خام‌کاری کم نکرد
غزل شمارهٔ ۱۰۶ — ذره نماید آفتاب ار به جمال تو رسد
غزل شمارهٔ ۱۱۰ — مهر تو بر دیگران نتوان نهاد
غزل شمارهٔ ۱۰۸ — با یاد تو زهر بر شکر خندد
غزل شمارهٔ ۱۱۲ — مرا وصلت به جانی برنیاید
غزل شمارهٔ ۱۱۴ — دل زخم تو را سپر ندارد
غزل شمارهٔ ۱۱۸ — وصل تو به وهم درنمی‌آید
غزل شمارهٔ ۱۱۶ — با کفر زلفت ای جان ایمان چه کار دارد
غزل شمارهٔ ۱۲۰ — دوست مرا رطلِ عشق، تا خط بغداد داد
غزل شمارهٔ ۱۱۳ — دل که در دام تو افتاد غمِ جان نَبَرَد
غزل شمارهٔ ۱۱۷ — آوازهٔ جمالت چون از جهان برآمد
غزل شمارهٔ ۱۱۵ — بوسه‌گهِ آسمان نعل سمند تو باد
غزل شمارهٔ ۱۱۹ — چشم ما بردوخت عشق و پردهٔ ما بردرید
غزل شمارهٔ ۱۲۲ — لعلت اندر سخن شکر خاید
غزل شمارهٔ ۱۲۵ — اول از خود بری توانم شد
غزل شمارهٔ ۱۲۱ — دل رفت و می‌ندانم، حالش که خود کجا شد
غزل شمارهٔ ۱۲۴ — لب جانان دوای جان بخشد
غزل شمارهٔ ۱۲۸ — عشق تو دست از میان کار برآورد
غزل شمارهٔ ۱۲۳ — دل از آن راحت جان نشکیبد
غزل شمارهٔ ۱۲۶ — دل عاشق به جان فرو ناید
غزل شمارهٔ ۱۲۷ — دل از آن دلستان به کس نرسد
غزل شمارهٔ ۱۳۳ — چشم دارم که مرا از تو پیامی برسد
غزل شمارهٔ ۱۲۹ — ازین ده‌رنگ‌تر یاری نپندارم که دارد کس
غزل شمارهٔ ۱۳۰ — می وقت صبوح راوقی باید
غزل شمارهٔ ۱۳۲ — چه روح‌افزا و راحت‌باری ای باد
غزل شمارهٔ ۱۳۱ — تو را نازی است اندر سر که عالم برنمی‌تابد
غزل شمارهٔ ۱۳۴ — باغ جان را صبوحی آب دهید
غزل شمارهٔ ۱۳۵ — دل نام تو بر نگین نویسد
غزل شمارهٔ ۱۳۶ — فراقت ز خون‌ریز من درنماند
غزل شمارهٔ ۱۴۲ — سخن با او به مویی درنگیرد
غزل شمارهٔ ۱۴۰ — خاکی دلم به گرد وصالش کجا رسد
غزل شمارهٔ ۱۳۷ — آتش عشق تو دید صبرم و سیماب شد
غزل شمارهٔ ۱۴۴ — سر زلفت چو در جولان می‌آید
غزل شمارهٔ ۱۳۹ — آتش عیاره‌ای آب عیارم ببرد
غزل شمارهٔ ۱۴۱ — اندرآ ای جان که در پای تو جان خواهم فشاند
غزل شمارهٔ ۱۳۸ — دل بستهٔ زلف تو شد از من چه نویسد
غزل شمارهٔ ۱۴۳ — دلم آخر به وصالش برسد
غزل شمارهٔ ۱۵۰ — عقل ز دست غمت دست به سر می‌رود
غزل شمارهٔ ۱۵۱ — روی تو را در رکاب شمس و قمر می‌رود
غزل شمارهٔ ۱۴۵ — دل دادم و کار برنیامد
غزل شمارهٔ ۱۴۸ — بر دل، غمِ فراقت آسان چگونه باشد
غزل شمارهٔ ۱۴۷ — مکن، کز چشم من بر خاک، سیلِ آتشین خیزد
غزل شمارهٔ ۱۵۲ — دل سکهٔ عشق می‌نگردانَد
غزل شمارهٔ ۱۴۹ — شور عشق تو در جهان افتاد
غزل شمارهٔ ۱۴۶ — مرا غم تو به خَمّارخانه باز آورد
غزل شمارهٔ ۱۵۵ — حُسنِ تو خیال برنتابد
غزل شمارهٔ ۱۵۷ — زین وجودت به جان خلاص دهند
غزل شمارهٔ ۱۶۰ — ز خوبان جز جگرخواری نیاید
غزل شمارهٔ ۱۵۳ — تا مرا عشق یار غار افتاد
غزل شمارهٔ ۱۵۴ — دلبر آن به که کسش نشناسد
غزل شمارهٔ ۱۵۸ — روزم به نیابت شب آمد
غزل شمارهٔ ۱۵۹ — ماه را با نور رویش بیش مقداری نماند
غزل شمارهٔ ۱۵۶ — روی تو چون نوبهار جلوه‌گری می‌کند
غزل شمارهٔ ۱۶۱ — خار غم تو گل طرب دارد
غزل شمارهٔ ۱۶۶ — رخ به زلف سیاه می‌پوشد
غزل شمارهٔ ۱۶۵ — آنچه تو کردی بتا نه شرط وفا بود
غزل شمارهٔ ۱۶۷ — آواز حسنت ای جان هفت آسمان بگیرد
غزل شمارهٔ ۱۶۳ — عشقت چو درآمد ز درم، صبر به در شد
غزل شمارهٔ ۱۶۸ — آنچه عشق دوست با من می‌کند
غزل شمارهٔ ۱۶۲ — زهر با یاد تو شکر گردد
غزل شمارهٔ ۱۶۴ — آن را که غم‌گسار تو باشی چه غم خورد
غزل شمارهٔ ۱۷۶ — زان بخششی که بر در عالم شد
غزل شمارهٔ ۱۷۳ — دلم ز راه هوای تو برنمی‌گردد
غزل شمارهٔ ۱۷۲ — این عشق آتشینم دود از جهان برآرد
غزل شمارهٔ ۱۷۱ — نی دست من به شاخ وصال تو بررسید
غزل شمارهٔ ۱۷۴ — صبح چون جیب آسمان بگشاد
غزل شمارهٔ ۱۷۵ — آن دم که صبح بینش من بال برگشاد
غزل شمارهٔ ۱۶۹ — مرد که با عشق دست در کمر آید
غزل شمارهٔ ۱۷۰ — عشق تو اندر دلم شاخ کنون می‌زند
غزل شمارهٔ ۱۷۸ — عافیت، کس نشان دَهَد؟ نَدَهَد
غزل شمارهٔ ۱۸۳ — چون زلف یار گیرم دستم به یارب آید
غزل شمارهٔ ۱۸۲ — آن کو چو تو دلربای دارد
غزل شمارهٔ ۱۸۴ — با درد تو کس منت مرهم نپذیرد
غزل شمارهٔ ۱۷۹ — دل از گیتی وفاجویی ندارد
غزل شمارهٔ ۱۸۱ — آمد نفس صبح و سلامت نرسانید
غزل شمارهٔ ۱۸۰ — دل جام جام، زهر غمان هر زمان کشد
غزل شمارهٔ ۱۷۷ — آباد بر آن شب که شب وصلت ما بود
غزل شمارهٔ ۱۸۸ — پیش لب تو حلقه به گوشم بنفشه‌وار
غزل شمارهٔ ۱۸۹ — پیش صبا نثار کنم جان شکوفه‌وار
غزل شمارهٔ ۱۸۶ — دُرّ خوشاب را لبت سخت خوش آب می‌دهد
غزل شمارهٔ ۱۹۱ — خون‌ ریزی و نندیشی، عیار چنین خوش‌تر
غزل شمارهٔ ۱۹۰ — دل پردهٔ عشق توست برگیر
غزل شمارهٔ ۱۹۲ — خیز و به ایام گل بادهٔ گلگون بیار
غزل شمارهٔ ۱۸۵ — آوازهٔ جمالت اندر جهان فتاد
غزل شمارهٔ ۱۸۷ — عشقت آتش ز جان برانگیزد
غزل شمارهٔ ۱۹۵ — حدیث توبه رها کن سبوی باده بیار
غزل شمارهٔ ۱۹۶ — آن خال جو سنگش ببین، آن روی گندمگون نگر
غزل شمارهٔ ۱۹۳ — بر سر من نامده است از تو جفاجوی‌تر
غزل شمارهٔ ۲۰۰ — ای دل آن زُنّار نگسستی هنوز
غزل شمارهٔ ۱۹۹ — روز عمرم در شب افتاده است باز
غزل شمارهٔ ۱۹۷ — سرهای سراندازان در پای تو اولی‌تر
غزل شمارهٔ ۱۹۸ — فتاده‌ام به طلسم کشاکش تقدیر
غزل شمارهٔ ۱۹۴ — رحم کن رحم، نظر بازمگیر
غزل شمارهٔ ۲۰۱ — دهان شیشه گشا صبح شد شراب بریز
غزل شمارهٔ ۲۰۲ — از این ده‌رنگ‌تر یاری نپندارم که دارد کس
غزل شمارهٔ ۲۰۶ — هر دل که غم تو داغ کردش
غزل شمارهٔ ۲۰۴ — مه نجویم، مه مرا روی تو بس
غزل شمارهٔ ۲۰۷ — عقل ما سلطان جان می‌خواندش
غزل شمارهٔ ۲۰۵ — کشد مو بر تن نخجیر تیر از شوق پیکانش
غزل شمارهٔ ۲۰۳ — بوی وفا ز گلبن عالم نیافت کس
غزل شمارهٔ ۲۰۸ — چو به خنده بازیابم اثر دهان تنگش
غزل شمارهٔ ۲۱۳ — نه رای آنکه ز عشق تو روی برتابم
غزل شمارهٔ ۲۰۹ — خسته‌ام نیک از بد ایام خویش
غزل شمارهٔ ۲۱۲ — کو صبح که بار شب کشیدم
غزل شمارهٔ ۲۱۴ — از دهر غَدر پیشه وفائی نیافتم
غزل شمارهٔ ۲۱۶ — بر سریر نیاز می‌غلطم
غزل شمارهٔ ۲۱۵ — از گشت چرخ کار به سامان نیافتم
غزل شمارهٔ ۲۱۱ — از دو عالم دامن جان درکشم هر صبح‌دم
غزل شمارهٔ ۲۱۰ — بس سفالین لب و خاکین رخ و سنگین جانم
غزل شمارهٔ ۲۲۰ — ز خاک پاشی در دستخون فروماندیم
غزل شمارهٔ ۲۲۳ — نماند اهل و رنگی که من داشتم
غزل شمارهٔ ۲۱۸ — در سایهٔ شب شکست روزم
غزل شمارهٔ ۲۲۱ — گر به عیار کسان از همه کس کمتریم
غزل شمارهٔ ۲۱۷ — با بخت در عتابم و با روزگار هم
غزل شمارهٔ ۲۲۴ — از هستی خود که یاد دارم
غزل شمارهٔ ۲۱۹ — در سینه نفس چنان شکستم
غزل شمارهٔ ۲۲۲ — تا چند ستم رسیده باشم
غزل شمارهٔ ۲۳۱ — به کوی عشق تو جان در میان راه نهم
غزل شمارهٔ ۲۳۲ — ای قوم الغیاث که کار اوفتاده‌ام
غزل شمارهٔ ۲۲۵ — گرچه به دست کرشمهٔ تو اسیرم
غزل شمارهٔ ۲۲۶ — منم آن کز طرب غمین باشم
غزل شمارهٔ ۲۲۹ — ما از عراق جان غم آلود می‌بریم
غزل شمارهٔ ۲۳۰ — الصبوح ای دل که ما بزم قلندر ساختیم
غزل شمارهٔ ۲۲۸ — خون دلم مخور که غمان تو می‌خورم
غزل شمارهٔ ۲۲۷ — دَردی که مرا هست به مرهم نفروشم
غزل شمارهٔ ۲۳۷ — گفتم آه آتشین بس کن، نه من خاک توام
غزل شمارهٔ ۲۳۸ — نام تو چون بر زبان می‌آیدم
غزل شمارهٔ ۲۳۳ — یک نظر دوش از شکنج زلف او دزدیده‌ام
غزل شمارهٔ ۲۳۴ — دل بشد از دست دوست را به چه جویم
غزل شمارهٔ ۲۳۶ — این خود چه صورت است که من پای‌بست اویم
غزل شمارهٔ ۲۳۵ — زنگ دل از آب روی شستیم
غزل شمارهٔ ۲۴۰ — کفر است راز عشقت پنهان چرا ندارم
غزل شمارهٔ ۲۳۹ — از تفّ دل، آتشین دهانم
غزل شمارهٔ ۲۴۵ — چون تلخ سخن رانی تنگ شکرت خوانم
غزل شمارهٔ ۲۴۳ — گفتم به ری مراد دل آسان برآورم
غزل شمارهٔ ۲۴۲ — به میدان وفا یارم چنان آمد که من خواهم
غزل شمارهٔ ۲۴۴ — مرا گوئی چه سر داری، سر سودای او دارم
غزل شمارهٔ ۲۴۸ — دیده در کار لب و خالش کنم
غزل شمارهٔ ۲۴۶ — گر رحم کنی جانا جان بر سرت افشانم
غزل شمارهٔ ۲۴۷ — ما پیشکش تو جان فرستیم
غزل شمارهٔ ۲۴۱ — نازی است تو را در سر، کمتر نکنی دانم
غزل شمارهٔ ۲۵۳ — طبع تو دمساز نیست چاره چه سازم
غزل شمارهٔ ۲۵۵ — خوش خوش از عشق تو جانی می‌کنم
غزل شمارهٔ ۲۵۱ — به صفت، عاشق جمال توایم
غزل شمارهٔ ۲۴۹ — دل به سودای بتان دربسته‌ام
غزل شمارهٔ ۲۵۲ — امروز دو هفته است که روی تو ندیدم
غزل شمارهٔ ۲۵۰ — جانا ز سر مهر تو گشتن نتوانم
غزل شمارهٔ ۲۵۶ — من در طلب یارم ز اغیار نیندیشم
غزل شمارهٔ ۲۵۴ — ای جفت دل من از تو فردم
غزل شمارهٔ ۲۶۴ — تا من پی آن زلف سرافکنده همی دارم
غزل شمارهٔ ۲۶۲ — در عشق ز تیغ و سر نیندیشم
غزل شمارهٔ ۲۶۱ — نیم شب پی گم کنان در کوی جانان آمدم
غزل شمارهٔ ۲۶۰ — نزل عشقت جان شیرین آورم
غزل شمارهٔ ۲۶۳ — ما دل به دست مهر تو زان باز داده‌ایم
غزل شمارهٔ ۲۵۸ — خیز تا رخت دل براندازیم
غزل شمارهٔ ۲۵۷ — دل را به غم تو باز بستیم
غزل شمارهٔ ۲۵۹ — یارب از عشق چه سرمستم و بی‌خویشتنم
غزل شمارهٔ ۲۶۷ — ز باغت بجز بوی و رنگی نبینم
غزل شمارهٔ ۲۶۹ — طاقتی کو که به سر منزل جانان برسم
غزل شمارهٔ ۲۶۸ — ز باغ عافیت بوئی ندارم
غزل شمارهٔ ۲۷۲ — دلا رازت برون نتوان نهادن
غزل شمارهٔ ۲۶۵ — تو را در دوستی رائی نمی‌بینم، نمی‌بینم
غزل شمارهٔ ۲۷۰ — دارم سر آنکه سر برآرم
غزل شمارهٔ ۲۶۶ — دست از دو جهان کشیده خواهم
غزل شمارهٔ ۲۷۱ — از گلستان وصل نسیمی شنیده‌ام
غزل شمارهٔ ۲۷۶ — ای صبح مرا حدیث آن مه کن
غزل شمارهٔ ۲۷۳ — خرمی کان فلک دهد غم دان
غزل شمارهٔ ۲۷۵ — سوختم چون بوی برناید ز من
غزل شمارهٔ ۲۷۹ — رخش حسن ای جان شگرفی را به میدان درفکن
غزل شمارهٔ ۲۷۸ — دلا با عشق پیمان تازه گردان
غزل شمارهٔ ۲۸۰ — دلم دردمند است باری برافکن
غزل شمارهٔ ۲۷۴ — برون از جهان تکیه جایی طلب کن
غزل شمارهٔ ۲۷۷ — غصهٔ آسمان خورم دم نزنم، دریغ من
غزل شمارهٔ ۲۸۲ — ترک سن سن گوی توسن خوی سوسن بوی من
غزل شمارهٔ ۲۸۶ — ای لعل تو پرده‌دار پروین
غزل شمارهٔ ۲۸۵ — بر سر بازار عشق آزاد نتوان آمدن
غزل شمارهٔ ۲۸۳ — از عشق دوست بین که چه آمد به روی من
غزل شمارهٔ ۲۸۴ — ای باد بوی یوسف دلها به ما رسان
غزل شمارهٔ ۲۸۸ — تا مرا سودای تو خالی نگرداند ز من
غزل شمارهٔ ۲۸۷ — روی است به‌نام‌ایزد یا ماه تمام است آن
غزل شمارهٔ ۲۸۱ — آب و سنگم داد بر باد آتش سودای من
غزل شمارهٔ ۲۹۵ — سینه پُر آتشم چو میغ از تو
غزل شمارهٔ ۲۹۰ — در یک سخن آن همه عتیبش بین
غزل شمارهٔ ۲۸۹ — تا دل غم او دارد نتوان غم جان خوردن
غزل شمارهٔ ۲۹۳ — آخر چه خون کرد این دلم کامد به ناخن خون او
غزل شمارهٔ ۲۹۴ — تو چه دانی که از وفا چه نمودم به جای تو
غزل شمارهٔ ۲۹۶ — شد آبروی عاشقان از خوی آتش‌ناک تو
غزل شمارهٔ ۲۹۲ — درد دل گویم از نهان بشنو
غزل شمارهٔ ۲۹۱ — شب من دام خورشید است گوئی زلف یار است این
غزل شمارهٔ ۳۰۰ — در عشق داستانم و بر تو به نیم جو
غزل شمارهٔ ۳۰۱ — بستهٔ زلف اوست دل، ای دل از آن کیست او
غزل شمارهٔ ۳۰۴ — افدی بنفس من بدت فی‌المهد عنی غافله
غزل شمارهٔ ۲۹۸ — چه کرده‌ام بجای تو که نیستم سزای تو
غزل شمارهٔ ۳۰۲ — ای تماشاگاه جان‌ها طرف لاله‌ستان تو
غزل شمارهٔ ۲۹۹ — پشت پایی زد خرد را روی تو
غزل شمارهٔ ۳۰۳ — رخت تمنای دل بر در عشاق نه
غزل شمارهٔ ۲۹۷ — گرچه جانی از نظر پنهان مشو
غزل شمارهٔ ۳۰۶ — هست به دور تو عقل نام شکسته
غزل شمارهٔ ۳۰۷ — در دستت اوفتادم چون مرغ پر بریده
غزل شمارهٔ ۳۱۰ — در صبوح آن راح ریحانی بخواه
غزل شمارهٔ ۳۱۲ — ای دل به جفات جان نهاده
غزل شمارهٔ ۳۰۵ — خیال روی توام غم‌گسار و روی تو نه
غزل شمارهٔ ۳۰۸ — ای از پی آشوب ما از رخ نقاب انداخته
غزل شمارهٔ ۳۰۹ — سرمستم و تشنه، آب درده
غزل شمارهٔ ۳۱۱ — ای برقرار خوبی، با تو قرار من چه
غزل شمارهٔ ۳۲۰ — غم بنیاد آب و گل چه خوری
غزل شمارهٔ ۳۱۹ — زین تنگنایِ وَحْشَت اگر باز رَسْتمی
غزل شمارهٔ ۳۱۵ — درآ تا سیل بنشانم ز دیده
غزل شمارهٔ ۳۱۸ — روی درکش ز دهر دشمن روی
غزل شمارهٔ ۳۱۳ — ای زیر نقاب مه نموده
غزل شمارهٔ ۳۱۴ — ای چشم پر خمارت دلها فگار کرده
غزل شمارهٔ ۳۱۶ — ماه نو و صبح بین پیاله و باده
غزل شمارهٔ ۳۱۷ — از زلف هر کجا گرهی برگشاده‌ای
غزل شمارهٔ ۳۲۱ — روز دانش به ازین بایستی
غزل شمارهٔ ۳۲۸ — کردی نخست با ما عهدی چنان که دانی
غزل شمارهٔ ۳۲۲ — ای دل ای دل هلاک تن کردی
غزل شمارهٔ ۳۲۳ — خاکِ بَغداد، در آبِ بَصَرَم بایستی
غزل شمارهٔ ۳۲۴ — شوریده کرد ما را عشق پری جمالی
غزل شمارهٔ ۳۲۵ — ای راحت جان‌ها به تو، آرام جان کیستی
غزل شمارهٔ ۳۲۶ — ای سرو غنچه لب ز گلستان کیستی
غزل شمارهٔ ۳۲۷ — ای ترک دلستان ز شبستان کیستی
غزل شمارهٔ ۳۳۲ — جان بخشمت آن ساعت کز لب شکرم بخشی
غزل شمارهٔ ۳۳۶ — باز از کرشمه زخمهٔ نو درفزوده‌ای
غزل شمارهٔ ۳۳۵ — گلی از باغ وفا آمده‌ای
غزل شمارهٔ ۳۲۹ — یکی بخرام در بستان که تا سرو روان بینی
غزل شمارهٔ ۳۳۳ — تا بیش دلم خراب داری
غزل شمارهٔ ۳۳۴ — تب‌ها کشم از هجر تو شب‌های جدائی
غزل شمارهٔ ۳۳۱ — این چه شور است آخر ای جان کز جهان انگیختی
غزل شمارهٔ ۳۳۰ — زرهِ زلف بر قبا شکنی
غزل شمارهٔ ۳۴۰ — تا طرف کلاه برشکستی
غزل شمارهٔ ۳۴۳ — عالم افروز بهارا که تویی
غزل شمارهٔ ۳۴۴ — گر زیر زلف‌بند او باد صبا جا یافتی
غزل شمارهٔ ۳۴۱ — یا وصل تو را نشانه بایستی
غزل شمارهٔ ۳۳۹ — آن لعل شکر خنده گر از هم بگشایی
غزل شمارهٔ ۳۴۲ — بر دیده ره خیال بستی
غزل شمارهٔ ۳۳۸ — چه کرده‌ام که مرا پایمال غم کردی
غزل شمارهٔ ۳۳۷ — تا حلقه‌های زلف به هم برشکسته‌ای
غزل شمارهٔ ۳۴۵ — چه کردم کاستین بر من فشاندی
غزل شمارهٔ ۳۴۹ — ز بدخویی دمی خو وانکردی
غزل شمارهٔ ۳۵۰ — کاشکی جز تو کسی داشتمی
غزل شمارهٔ ۳۴۷ — هر زمان بر جان من باری نهی
غزل شمارهٔ ۳۵۱ — درآ کز یک نظر جان تازه کردی
غزل شمارهٔ ۳۵۲ — دوست داری که دوستدار کُشی
غزل شمارهٔ ۳۴۸ — دیدی که هیچگونه مراعات من نکردی
غزل شمارهٔ ۳۴۶ — جان از تنم برآید چون از درم درآئی
غزل شمارهٔ ۳۵۶ — دل نداند تو را چنان که توئی
غزل شمارهٔ ۳۵۴ — ز دلت چه داد خواهم که نه داور منی
غزل شمارهٔ ۳۵۵ — خاک توام مرا چه خوری خون به دوستی
غزل شمارهٔ ۳۵۳ — تا لوح جفا درست کردی
غزل شمارهٔ ۳۵۹ — به خرد راه عشق می‌پوئی
غزل شمارهٔ ۳۵۷ — بانگ آمد از قِنینه که‌آباد بر خرابی
غزل شمارهٔ ۳۵۸ — دلم که مرغ تو آمد به دام باز گرفتی
غزل شمارهٔ ۳۶۰ — خود لطف بود چندان ای جان که تو داری
غزل شمارهٔ ۳۶۱ — صید توام فکندی و در خون گذاشتی
غزل شمارهٔ ۳۶۲ — به رخت چه چشم دارم که نظر دریغ داری
غزل شمارهٔ ۳۶۷ — خطی بر سوسن از عنبر کشیدی
غزل شمارهٔ ۳۶۵ — هرگز بود به شوخی چشم تو عبهری؟
غزل شمارهٔ ۳۶۴ — مرا روزی نپرسی کآخر ای غم‌خوار من چونی
غزل شمارهٔ ۳۶۶ — گر قصد جان نداری، خونم چرا خوری
غزل شمارهٔ ۳۶۸ — هدیهٔ پای تو زر بایستی
غزل شمارهٔ ۳۶۳ — زین نیم جان که دارم جانان چه خواست گوئی
غزل شمارهٔ ۳۷۰ — دشوار عشق بر دلم آسان نمی‌کنی
غزل شمارهٔ ۳۷۱ — گر نه تو ای زود سیر تشنهٔ خون منی
غزل شمارهٔ ۳۷۴ — گر بر در وصالت امید بار بودی
غزل شمارهٔ ۳۷۵ — با هیچ دوست دست به پیمان نمی‌دهی
غزل شمارهٔ ۳۶۹ — ناز جنگ‌آمیز جانان برنتابد هر دلی
غزل شمارهٔ ۳۷۲ — چه کرد این بنده جز آزادمردی
غزل شمارهٔ ۳۷۶ — دلم غارتیدی ز بس ترک‌تازی
غزل شمارهٔ ۳۷۳ — مرا تا جان بود جانان تو باشی
غزل شمارهٔ ۳۸۰ — ای دیده ره ز ظلمت غم چون برون بری
غزل شمارهٔ ۳۷۸ — هر روز به هر دستی رنگی دگر آمیزی
غزل شمارهٔ ۳۷۹ — از بوالعجبی هردم رنگ دگر آمیزی
غزل شمارهٔ ۳۷۷ — خاک شدم در تو را آب رخم چرا بری
غزل شمارهٔ ۳۸۱ — عتاب رنگ به من نامه‌ای فرستادی
غزل شمارهٔ ۳۸۳ — یک زبان داری و صد عشوه‌گری
غزل شمارهٔ ۳۸۴ — تو را افتد که با ما سر برآری
غزل شمارهٔ ۳۸۲ — ز من گسستی و با دیگران بپیوستی
غزل شمارهٔ ۳۸۸ — ماهی که مه از قفای او بینی
غزل شمارهٔ ۳۹۱ — دلم خاک تو شد گو باش من خون می‌خورم باری
غزل شمارهٔ ۳۹۰ — ای رخ نورپاش تو پیشه گرفته دلبری
غزل شمارهٔ ۳۹۲ — اذا ما الطیر غنت فی‌الصباحِ
غزل شمارهٔ ۳۸۷ — خاکم که مرا منی نیابی
غزل شمارهٔ ۳۸۹ — داور جانی، پس این فریاد جان چون نشنوی
غزل شمارهٔ ۳۸۵ — در عشق، فتوح چیست، دانی؟
غزل شمارهٔ ۳۸۶ — گویم همه دل منی و جانی
غزل شمارهٔ ۳۹۳ — تعاطی الکأس من شأن الصبوحِ
غزل شمارهٔ ۳۹۵ — یارب لیل مظلم قد قلت یارب ارحم
غزل شمارهٔ ۳۹۹ — دیوانه شوم چون تو پری‌وار نمایی
غزل شمارهٔ ۳۹۷ — از روی تو فروزد شمع سرای عیسی
غزل شمارهٔ ۳۹۴ — ما انصف ندمانی لو انکر ادمانی
غزل شمارهٔ ۴۰۰ — لاله‌رخا! سمن‌برا! سروِ روان کیستی؟
غزل شمارهٔ ۳۹۶ — قم بکرة و خذها با کورة الحیاتِ
غزل شمارهٔ ۳۹۸ — چو عمر رفته تو کس را به هیچ کار نیایی
غزل شمارهٔ ۴۰۱ — باز از نوای دلبری، سازی دگرگون می‌زنی