غزل شمارهٔ ۱۵۹ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار به ویژگی‌های عشق و زیبا رویان اشاره می‌کند. او می‌گوید که عشق و زیبایی به قدری بر جهان اثر می‌گذارد که هیچ چیز دیگر در برابر آن پایدار نمی‌ماند. از نور ماه و بوی زلف معشوقه‌اش یاد می‌کند و می‌گوید که پس از ظهور زیبایی‌اش، دیگر چیزی برای دیگران باقی نمی‌ماند. در عشق، انسان‌ها به نوعی از خود بی‌خبر می‌شوند و تنها به عشق و معشوق فکر می‌کنند. شاعر به تناقضات جوامع و دوری از وفاداری نیز اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در دنیایی که عشق چنین قدرتی دارد، دیگر وفاداری معنا ندارد و باید با درد و رنج عشق کنار آمد.