غزل شمارهٔ ۱۶۶ خاقانی

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی‌های انسانی و جاودانگی عشق می‌پردازد. او به چهره خمدار و زلف سیاه معشوق اشاره می‌کند که مانند پرده‌ای تیره، زیبایی‌ها را می‌پوشاند. زیبایی معشوق به حدی است که می‌تواند حتی یوسف‌های زیبا را به چاه حسرت بیندازد. همچنین، ناله‌هایی از درد و آرزو در فضای عشق و زیبایی‌اش شنیده می‌شود و او در عین حال از دام‌های عشق نیز سخن می‌گوید. در پایان، شاعر اشاره می‌کند که حتی اگر کسی از حال خودش مطلع باشد، باز هم رازها و احساساتش را زیر پرده‌ای پنهان می‌کند.